swiatpilki.com

Wszystkie 3.

No i naprawdę nie przeszkadzało Ci aż tak skopane zakończenie? Co w takim razie z prawdziwą Anitą? Tak mnie wkurzyło rozwiązanie całej sprawy, że jakoś mi to umknęło. Powiedzieli w filmie czy nie? Za szwedzką wersją przemawia zgodność z książką, czego nie ma tutaj. Co tu w ogóle robił Palmgren grający z Lisbeth w szachy? Przecież Salander dowiaduje się, że on żyje jakoś w połowie (mniej więcej, jakiś czas temu to czytałem) drugiej części. Amerykański wersja to z kolei lepsza muzyka, zdjęcia, dobór aktorów i ich gra. Byłoby naprawdę dobrze, gdyby Fincher trzymał się tego, co napisał Stieg Larsson.

Daaaamian pisze:No i naprawdę nie przeszkadzało Ci aż tak skopane zakończenie?

Przecież powiedziałem, że....

KajoFC pisze:Najbardziej nie podobala mi sie koncowka...

Motyw z pominięciem Anity i to, że nie chciało im się lecieć aż do Australii też był rozczarowujący. Chciałem zobaczyć kangury i czarnych ze strzelbami. Jak by bardziej trzymali się książki to by było lepiej imho.

Rashomon - właśnie skończyłem oglądać kolejny film Kurosawy. Hmmm ten to akurat inna para kaloszy w porównaniu do tych dwóch poprzednich, które widziałem. Film świetnie zmontowany, świetne zdjęcia i ciekawa historia, ale po końcowych napisach musiałem się trochę pogłowić nad sensem i morałem płynącym z tej historii. 8/10

Wiem, zauważyłem. Tylko odniosłem wrażenie, że nie do końca przeszkadzało Ci zepsucie tego wątku i skupiłeś się raczej na doborze jakiegoś utworu. Pominięcie Anity i zrobienie z niej Harriet zupełnie nie trzyma się kupy. Fincher zamiast kłócić się z wytwórnią o długość filmu i cenzurę (nie mówię, że nie miał racji, wręcz przeciwnie), mógł się skupić na dopracowaniu fabuły i jej najistotniejszego wątku.

Jeśli miałbym podać w kolejności co mi się najbardziej nie podobało to było by to tak : 1. Australia, Anita, Kangury 2. Zakończenie 3. Ten utwór, który totalnie nie pasował mi do tamtej sceny jak można przygotowywać się do płatania kolesia słuchając tego Muzyka poważna raz lepiej by pasowała do tej sceny coś budującego napięcie...od razu mogli puścić Britney Spears - Piece of Me

Wersij Finchera jeszcze nie oglądałem. Czekam aż moja dziewczyna będzie miała więcej czasu - póki co natychmiast po zdanej sesji wysłali ją w pracy na trzy tygodnie do Holandii. Całą trylogię przeczytałem, później niejeden raz wracałem do niej. Wersję szwedzką oglądałem jakiś czas temu i zupełnie mi się nie podobała.
Po pierwsze: wyglądała jak streszczenie książki. Większość wątków, także pobocznych, przeniesiona wprost z książki - przez co brakowało czasu na ich prawdziwe rozwinięcie i masa rzeczy została potraktowana skrótowo. Lepiej by film wyszedł na tym, gdyby ich nie było, a zamiast tego rozwinięto...
Po drugie: ...braki w motywacji bohaterów. Książki i filmy rządzą się swoimi prawami. Mam wrażenie, że reżyser tego nie ogarnął. Scena przeniesiona z książki do filmu musi zostać poddana zmianom ze względu na inne dostępne środki.
Po trzecie: główny bohater. W wersji szwedzkiej aktorsko nie powalał, a na dodatek zupełnie niedopasowany do roli. Mało urodziwy, mało charyzmatyczny, sympatii też się do niego od początku nie czuje - jego powodzenie u kobiet pozostaje zagadką.
Po czwarte: Lisabeth. W szwedzkiej wersji wyglądała raczej na zbuntowaną nastolatkę. I nie mówię o wyglądzie (podobał mi się) ale o odegraniu roli. Gdzie jej nuta wyrachowania, gdzie słynna 'analiza konsekwencji'. Motywacja bohaterki wyglądała raczej jak u wspomnianej nastolatki 'Jesteście głupi, nie lubię Was, nikt mnie nie rozumie, jest mi źle'. Książkowa Salander odgradzała się murem od ludzi i skrywała emocje, unikając kontaktu z ludźmi - książkowa była raczej opryskliwa i niemiła.

Szwedzkiej wersji nie oglądałem sam ale w gronie kilku znajomych (sam ich namówiłem). I mimo tego, że film mnie rozczarował - to ja ceniłem go bardziej niż pozostali oglądający. Bazując na tym i na komentarzach pod filmem (sporo się tego naczytałem) mam wrażenie, że ten podobał się głównie fanom książki. Potrafię to zrozumieć - niewielka ilość zmian, główne wątki takie same. Czytelnicy nie lubią jak im się zmienia fabułę.
Znacznie gorzej ocenili film ludzie, którzy z książką styczności nie mieli - dla nich było to kino mdłe, pozbawione wyrazu i nietrzymające w napięciu.
Nie wiem jaka jest wersja Finchera, ale ocena wersji szwedzkiej nie dziwi mnie ani trochę.

Mam nadzieję, że w weekend będę mógł wpaść i napisać jak mi się podobała wersja amerykańska.

btw: Co do Orinoco Flow to znajoma, która była już w kinie, stwierdziła, że to sena która zrobiła na niej największe wrażenie od paru l,at. Ze względu na dobór muzyki właśnie
Cóż, są gusta i guściki.

Mi też nie przeszkadzał dobór tej piosenki. Zaskoczył, ale nie przeszkadzał.

venomiq pisze:Po trzecie: główny bohater. W wersji szwedzkiej aktorsko nie powalał, a na dodatek zupełnie niedopasowany do roli. Mało urodziwy, mało charyzmatyczny, sympatii też się do niego od początku nie czuje - jego powodzenie u kobiet pozostaje zagadką.

Pełna zgoda. Craig jest świetny w tej roli i tak jak powiedziałem już wcześniej - jeśli kogoś bym nominował do Oscara za ten film, to właśnie jego.

Pierwszy trailer Bourne'a bez Bourne'a.

Dream House - no film naprawdę miał potencjał, ale ktoś totalnie skopał scenariusz i wyszedł film, który można obejrzeć raz i już więcej do niego nie wrócić 6/10

Poszukuję filmu, ale nie znam tytułu, tylko akcję mniej więcej (mogą być błędy).
A więc: para przyjaciół jedzie autostradą, bawią się radiem samochodowym i trafiają w nim na głos jakiegoś nieznajomego, z którym zaczynają się przedrzeźniać i pada pseudonim 'Lizaczek' Potem zaczyna ich prześladować i chcą się z nim spotkać w jakimś motelu itp.
Z góry dzięki, wiem że głupi opis

Diamen23 pisze:prześladować

Prześladowca
Joy Ride w oryginale

dziękuję, nie dałbym rady bez fieldy'ego


no ba

Ostatnio obejrzałem ciekawy film o kryzysie finansowym, a dokładniej mówiąc luźną interpretacje o początkach upadku Lehman Brothers. Oczywiście odkrycie dokonane przez analityka tej firmy dotyczące papierów toksycznych jest mocno naciągane, ale w gruncie rzeczy film dosyć wiernie oddaje realia świata finansowego. Tytuł tego dzieła to "Margin Call". Szczególnie godna uwagi jest świetna gra aktorska Jeremy'ego Ironsa i Kevina Spacey. Jak dla mnie 7/10.

Jak dla mnie ten film kiepski i mocno naciągany. Jeśli chodzi o tą tematykę to polecam mocno Inside Job.

brylancik pisze: polecam mocno Inside Job.

Masz gust Również polecam.