swiatpilki.com

sickstick pisze: ↑

15 lut 2023, 16:13

Wgl gadałem niedawno z ziomkiem z poprzedniej pracy i ciekawa sprawa. Sprzedawali w grudniu iPhony z japońskiej dystrybucji. Jeden chłop wrócił po 2 tyg na gwarancję, że jak wycisza telefon, to dźwięk migawki aparatu się nie wycisza. Wysłali to do Apple i dostali odpowiedź że nie naprawią tego z racji tego że to japońska dystrybucja, bowiem w Japonii jest ustawowo zakazane wyłączanie dźwięku migawki w telefonach - po prostu mieli tam taką plagę 'podglądaczy' robiących dupom zdjęcia spod stołu, że rząd nakazał producentom telefonów wpuszczanie na rynek tylko takich modeli, w których tej migawki nie da się wyciszyć xD

Mr.Chris pisze: ↑

15 lut 2023, 16:00

Czasami wysyłam coś do taty do Norwegii i wiem, że mama co roku z koleżanką ze Stanów wysyłają do siebie kartki świąteczne i jeszcze nie było sytuacji, żeby coś nie doszło. Oczywiście tylko i wyłącznie polecony.

Magnum pisze: ↑

15 lut 2023, 18:45

kartki świąteczne wysyłają poleconym?

Ile w sumie kosztuje polecony międzynarodowy vs zwykła kartka?

Delpiero14 pisze: ↑

15 lut 2023, 15:42

Czasem na pewno nie dochodzą. Jak się wysyła zwykłym to nie ma po takim liście, przesyłce żadnego śladu kiedy zaginie, wiec polecam nadać chociaż tym najprostszym poleconym. Wtedy można normalnie sprawdzać historie takiego pakunku oraz jego drogę. No i jeśli jakimś cudem zaginie to można dostać odszkodowanie.

Ilka pisze: ↑

16 lut 2023, 9:38

Moje ulubione święto dzisiaj

cloner pisze: ↑

16 lut 2023, 9:43

Ilka pisze: ↑

16 lut 2023, 9:38

Moje ulubione święto dzisiaj

Od tego dupa rośnie, a nie cycki.

Enjo pisze: ↑

15 lut 2023, 17:55

Specjalnie nie zaglebialem się w mental tamtejszej społeczności, ale zawsze zastanawiało mnie jak przy tak rozwiniętej gospodarce, sile ekonomicznej kraju to Japończycy siedzą non stop w pracy - podobno panuje tam przekonanie, ze nie można wyjść przed szefem, a ze ten siedzi długo to inni również a okazje się, ze niewiele z tej pracy wynika. Wydaje mi się, ze na tym później mogą cierpią relacje międzyludzkie.

ale spać sam z siebie nie pójdzie. Walczy. Wie, że musi wykonać swoją robotę. Ludzie w Tokio usypiają w wielu miejscach. Robią to jadąc metrem – to jedyny moment na drzemkę podczas ciężkiego dnia – przez co przejeżdżają swoje przystanki. W restauracjach. W barach. Przy stanowisku pracy.

Raz w tygodniu szef zaprasza po pracy na drinka. Hotele kapsułowe zostały stworzone dla pracowników korporacji, którym po drinku z szefem ucieka ostatni pociąg (w Japonii instytucja nocnej komunikacji miejskiej nie funkcjonuje). Żaden podwładny nie ma prawa odmówić. Wyjście opłaca szef, któremu trzeba nadskakiwać i broń Boże nie pomyśleć o tym, by nie zaśmiać się z jego żartu.

Dzień Japończyka wygląda wtedy następująco: początek pracy o 7:00, koniec o 20:00, drink do 24:00, noc w hotelu kapsułowym, pobudka wcześnie rano, zejście do spożywczaka po białą koszulę i bieliznę (można je kupić naprawdę wszędzie) i kolejne dwanaście godzin w pracy, po których Japończyk wreszcie ma czas dla rodziny wraca do swojego domu. Z rodziną czasu jednak nie spędza – idzie spać. Musi odpocząć, skoro jutro znów od piątej na nogach.