Krótko o zespole (wikipedia):
Historia
Skład zespołu pochodzi z Bakersfield w Kalifornii. Początkowo muzycy grali w ramach formacji L.A.P.D. (bez Davisa). Po przypadkowym spotkaniu w barze Jonathana Davisa, śpiewającego wówczas w Sexart, zainteresowali się nim. Potencjał wokalny Jonathana został szybko doceniony przez muzyków L.A.P.D., którzy zaproponowali mu grę w ich zespole. Wokalista nie mógł z początku potwierdzić chęci współpracy, trudno było mu znaleźć konkretny pomysł na śpiewanie do muzyki L.A.P.D. (muzycy preferują siedmiostrunowe gitary o charakterystycznym po dziś dzień, "brudnym" strojeniu i stylu gry). Nazwa i oficjalne logo KoЯn, powstały właściwie przez przypadek - Jonathan Davis napisał wyraz ten lewą ręką (stąd niecodzienny wygląd i odwrócone "R"). Zespół grał z początku w lokalnych klubach. Podczas jednego z koncertów został zauważony przez łowcę talentów z Immortal Records (wydawca mający umowę dystrybucyjną z Sony).
W roku 1994, wydano krążek Korn. Stanowi on solidny debiut. Od początku przyjęto swoisty Kornowi styl czerpiący inspiracje z różnych źródeł. Tematami utworów są koszmarne wspomnienia dziecka (niejednokrotnie samego Davisa). Poruszane są tematy jednostkowe ("Daddy", zakończona płaczem) i bardziej ogólne ("Shoots `n` Ladders"). Album był bardzo chwalony w recenzjach, w USA osiągnął status platynowej płyty, mimo skromnej promocji. Klipy promujące: "Blind" (przedstawia koncert i kilka ujęć zespołu), "Clown" (przemoc w szkole), "Shoots `n` Ladders" (schizofreniczna wizja bajkowa + wstawki z koncertów).
Rok 1996 zaowocował premierą płyty "Life is Peachy". Zawiera ona 12 utworów i 2 covery ("Wicked" Ice Cube`a i "Low Rider" War). Płyta jest stosunkowo dojrzalsza od poprzedniczki, tak lirycznie, jak i muzycznie. Na uwagę zasługują utwory "Twist" (otwarcie płyty a zarazem popis skatu), "Kill You" (oryginalne przejście, liryka skierowana do macochy wokalisty, zamknięcie podobne do tego z "Daddy") i "Porno Creep" (czyżby jazz ?). Album platynowy. Klip "A.D.I.D.A.S." (skrót od All Day I Dream About Sex) to ślad po okresie, gdy Davis pracował jako asystent koronera.
W 1998 r. zespół zajmował się udziałem w festiwalu Family Values, aktywacją własnej wytwórni Elementree Rec. a w internecie własnym programem KoЯn Tv. 18 sierpnia Immortal/Epic wydał płytę "Follow the Leader". Pierwszy tydzień zaowocował ponad 100 tys. sprzedanych egzemplarzy (3. miejsce na liście Billboard Top Albums). Ten dedykowany fanom krążek powstał dzięki pracy profesjonalistów: Steve'a Thompsona (Blues Traveler, Butthole Surfers, Guns'n'Roses), Tobiego Wrighta (Alice In Chains). Miksowaniem zajął się Brendan O'Brien (Rage Against The Machine), a gośćmi są Fred Durst z zaprzyjaźnionego Limp Bizkit, Ice Cube, Cheech Martin, Tre' z Pharacyde. Szatę graficzną płyty i teledysku "Freak on a Leash" stanowią prace Todda McFarlane`a (autor komiksu "Spawn"). Klipy: wspomniane już "Freak on a Leash" (pół animowane, pół prawdziwe zdjęcia, z motywem dwóch "żyjących" plakatów i nienaturalnie przelatującej między nimi kuli), "Got the Life" (Stosunek zespołu do gry dla komercyjnego show, nieco w krzywym zwierciadle)
22 listopada 1999 roku na szczycie listy Billboardu debiutuje nowość - płyta "Issues". Okładka wybrana została w wyniku konkursu (finałową czwórkę nierzadko spotkać można na koszulkach). Odnosi sukces komercyjny (5 milionów sprzedanych do dziś na całym świecie egzemplarzy, z czego 3,5 miliona w pierwszym miesiącu) i artystyczny (krytyków zaskoczył rozbudowany pasaż dźwiękowy i skoncentrowanie się muzyki wokół wokalu). Premiera koncertowa odbyła się w teatrze "Apollo" w Harlemie, gdzie KoЯn był pierwszym zespołem rockowym na deskach. Muzycy zaskoczeni sukcesem zezwolili fanom na wybieranie w drodze internetowego głosowania listę utworów koncertowych. Album potrójnie platynowy. Klipy: "Falling Away from Me" (kontynuacja Freak on a Leash), "Somebody Someone" (zespół z muszej perspektywy), "Make Me Bad" (porwanie i eksperymenty na zespole). Płytę otwiera zagrany na dudach kawałek "Dead" będący nieoficjalnym hymnem zespołu dla wielu jego fanów.
10 czerwca 2002 to premiera "Untouchables". Album ten jest kontrowersyjny, z jednej strony pełno tu eksperymentów (lżejszy styl, więcej elektroniki, instrumenty smyczkowe) i zmian (Davis biorąc lekcje śpiewu poszerzył skalę głosu). Nie brak tu co prawda utworów brutalnych ("Wake Up Hate") i wybornych technicznie ("Alone I Break"), ale całość została przyjęta dość chłodno i znakomita opinia wyrobiona za czasów dwóch poprzednich płyt zaczęła pogarszać się. Zespół bronił się stwierdzeniem, iż jest to wina zbyt despotycznego producenta. Kontrowersje wzbudził koszt produkcji opiewający na sumę 4 milionów dolarów. Powodem tego była "konieczność" zatrudnienia nowych ludzi, nie rezygnując ze sprawdzonych współpracowników i techniczne nowinki (nagrywanie w studiu na dyski twarde, a nie taśmy). Najostrzej z osób z branży skomentował to Corey, lider Slipknota. Cytując: "Wsadzcie sobie cztery miliony w tyłek. Tyle pieniędzy na wydanie takiej słabej płyty. Ludzie, wyluzujcie trochę! Przypomnijcie sobie, po co w ogóle gracie muzykę. Jeśli nie macie nic ciekawego do powiedzenia, to lepiej dajcie sobie spokój. Jeśli stawiacie na opakowanie, a nie na zawartość, to jesteście zdrowo popierdoleni". Klipy promujące: "Here to Stay" (ciemna strona oglądania telewizji), "Thoughtless" (powtórka z "Clowna" w nowym, bardziej surrealistycznym wydaniu), "Alone I Break" (Jonathan morduje kolegów).
W 2003 r. nastąpił zwrot. Muzycy nagrali dużo cięższą i surowszą płytę "Take a Look in the Mirror". Płyta nie zatarła całego złego wrażenia. Reklamowana jako powrót do korzeni nie trzyma w 100% dawnego klimatu. Jest raczej hybrydą doświadczeń z całej twórczości z naprawdę surową oprawą. Nie są kopiowane pomysły z płyt poprzednich, ale próżno tu szukać nowych. Nie sposób krążka tego nazwać albumem złym lub dobrym, jedynie wydaniem solidnym i ciężkim, pozostawiającym niedosyt. Klipy wyjątkowo wyróżniają się spośród videografii: "Right Now" (brutalny animowany akt nienawiści wobec własnej osoby), "Y'All Want A Single?" (rozwałka w sklepie, punktem wyjściowym do oskarżenia showbiznesu), "Everything I've Known" (czysty surrealizm), "Did my Time" (klip promujący film Tomb Raider II: Cradle of Life, udział | Angeliny Jolie i zespół wyłaniający się w zaśmieconym zaułku z "ciemnej masy")
5 października 2004 do sklepów trafiła kompilacja "Greatest Hits vol. 1". Przegląd hitów wzbogacono coverami, a zarazem klipami promującymi "Word up" Cameo i "Another Brick in the Wall parts 1,2,3" Pink Floyd. O ile pierwszy (zespół jako psy) jest dziwny, o tyle drugi narobił dużo zamieszania w całym środowisku metalowym, za nowatorskie podejście.
W 2005 r. z zespołu odszedł główny gitarzysta Head. Przyczyny tej decyzji były natury religijnej. Był to poważny cios dla składu, ale zespół nie rozsypał się i kontynuuje prace nad nową płytą.
5 grudnia 2005 premierę w Polsce ma album "See You On The Other Side" będący pierwszym longplayem po odejściu ze składu Head'a. Płyta ta, jak to KoЯn ma w zwyczaju, jest inna od poprzednich - można określić ją jako połączenie wokalu z TALIM, warstwy melodycznej z "Untouchbless" i "Issues" oraz nowych elementów związanych z przesłaniem muzyki. Nowatorskim jak na KoЯn kawałkiem jest "Politics", ponieważ zespół zasadniczo odcinał się od tematów korupcji, władzy i samch polityków. W piosenkach dominuje trochę schizofreniczny wokal (lekcje śpiewu Johna z czasów "Untouchables") połączone z dzikimi growl'ami z "Take a Look in the Mirror". Płyta jest dość eksperymentalna, ale przez to niezwykle ciekawa dla fanów zespołu. Stanowi ona niejako zejście zespołu na nową drogę, w stronę bardziej psychodelicznego grania. Album promowany jest przez klip "Twisted Transistor", w którym rolę członków zespołu przejmują znani czarnoskórzy raperzy, tacy jak Xzibit. Sam zespół występuje w tym klipie epizodycznie, można go traktować jako niejako próbę pokazania światu, że muzyka wcale nie musi dzielić, ale potrafi łączyć.
Poza główną pracą, nadmienić należy, iż zespół jest bardzo aktywny na wielu polach działalności muzycznej. Basista Fieldy wydał solowy, hip-hopowy projekt, Jonathan Davis zaś realizował się w kompozycji udźwiękowienia "Królowej Potępionych", próbował sił w tworzeniu gry komputerowej (bijatyka z udziałem gwiazd, projekt odrzucony). Pod skrzydłami KoЯna na gwiazdy wyrosły: zespół Orgy (wokalista to przyrodni brat Davisa) i Limp Bizkit (Durst robił KoЯnowi tatuaże). Cały czas zespół aktywnie koncertuje. W planach jest współpraca m.in. z Marilyn'em Manson'em, odłożona na dalszy plan w związku z pracą nad kolejną płytą.
Skład
Jonathan Davis - wokal
James Shaffer - gitara
Brian Welch - gitara (do 2005)
Reginald Arvizu - bas
David Silveria - perkusja
[Edytuj]
Dyskografia
KoЯn (1994)
Life is Peachy (1996)
Follow the Leader (1998)
Issues (1999)
Untouchables (2002)
Take a Look in the Mirror (2003)
Greatest Hits: Volume 1 (2004)
See You On The Other Side (2005)
Jak pokazało głosowanie na Najlepszy uzyczny zespół forumowy na tym forum znajdzie się kilku fanów mojej ulubionej kapeli. Tak więc może zacznijmy od krótkiego wprowadzenia - jak zaczeła się nasza miłość do KoЯna?
W moim przypadky wszystko potoczyło się bardzo szybko. Rok bodajże 2000 - Viva Zwei i teledysk do Freak on a Leash. Po obejrzeniu tego klipu zdecydowałem się na zakup kasety (tak tak - kasety
) Issues, a nastepnie pozostałych. Od tamtego czasu muzyka KoЯna towarzyszy mi do dziś i nie zapowiada się, aby w tej kwestii coś się zmieniło...
aczkolwiek kiedys dużo go słychałem, szczególnie debiutanckiej płyty i Life is Peachy. Pierwszym kontaktem z zespołem był przyuważony teledysk do Adidasa, który zainteresował mnie na tyle że postanowiłem poszukać czegos więcej. Był rok 97, internetu brak, płyty drogie, kasety tez nie najtańsze, na moje szczeście kolega starszy i bogatszy był fanem Korna i on poprzegrywał mi kasety i płyty. Poźniej nastały czasy Follow the Leader i Issues czyli czasy rozkwitu i przepychu, ale moja ciekawośc zespołem malała, aż do tego stopnia że dzis w zasadzie ich losy mnie nie obchodzą 
świetny muzyk, właśnie ?Kornikowi wioślarze zapoczątkowali wśród muzykow modę na 7 strunowe wiosła marki Ibanez 
zespołowi zawdzięczamy sukces takich kapel jak LB i POD
)
Swego czasu lyknalem nawet biografie Jonathana, ale z racji tego ze to bylo jakis czas temu, ostaly sie jedynie szczatkowe informacje 
