Warto przybliżyć model pracy i przekazać trochę szerszy obraz tego, co się dzieje. Powtarzam jak mantrę słowo „proces” dlatego, że zaplanowaliśmy pracę na dwa bloki oraz cztery etapy. Pierwszy blok to dwa lata, w czasie których przede wszystkim uczymy się i musimy być przygotowani na błędy i gorsze momenty. Rywalizujemy głównie z lepszymi, żeby mieć obraz naszych atutów i rezerw, ale głównie dlatego, żeby w kolejnych etapach mieć czas na wypracowanie rozwiązań. Wprowadzamy pomysły, które będą nam potrzebne w meczach z rywalami, którzy prezentują zróżnicowany potencjał. Budujemy szeroką kadrę, ale przede wszystkim profilujemy zawodniczki i dokonujemy selekcji. Szukamy personalnie takich zawodniczek, które będą pasowały do naszego stylu gry, w którym atak szybki i ofensywna gra niosą za sobą kolejne wymagania. Blok drugi to już doskonalenie wypracowanych działań i minimalizacja możliwych błędów. To etap, w którym także trzeba być gotowym na wymagania i skuteczną grę.
Kluczowa jest praca nad rozwojem indywidualnym. Styl życia, inwestowanie w dodatkowe treningi, współpraca ze specjalistami z dziedziny diety, przygotowania motorycznego czy mentalnego – to wszystko prowadzi do profesjonalizacji, która ułatwia rozwój. Tego nie widać, ale te wszystkie działania mają wpływ na świadomość i postęp. Cała reprezentacja, ale przede wszystkim zawodniczki, noszą na sobie pewną odpowiedzialność generacji, która walczy o przyszłość piłki kobiecej i jej miejsce w polskim sporcie.
PS. Ptaszki ćwierkają, że Karczewska zagra w TottenhamieStartowaliśmy z parametrami sportowymi mniejszymi o 30% niż topowe federacje. W kwalifikacjach do mistrzostw świata dwa mecze zagraliśmy na zadawalającej intensywności, jednak cały czas robimy wszystko, żeby wzmocnić ten obszar. Zbudowaliśmy też szeroką kadrę, gdzie nastąpiła wymiana pokoleniowa. Analizując średnią wieku, nasz zespół w kolejnym bloku będzie miał w składzie większość zawodniczek w najlepszym momencie optymalizacji formy sportowej.