Nie wyglądało to najlepiej. Spróbowałem naprędce sobie przypomnieć słabszego beniaminka w ostatniej dekadzie, ale nie znalazłem. Nawet Hull, Cardiff czy Huddersfield prezentowały się lepiej. Luton gra prosty, siłowy futbol, skuteczny, jeśli udaje im się zdominować przeciwnika fizycznie. Przypomina Burnley Dyche’a, ale ma dużo mniej jakości. No i nie ma Dyche’a. W Premiership z taką mało wyrafinowaną grą nie będą mieli szans. Nie są bogatym klubem, więc na 20 transferów, jak Forest, chyba nie mogą liczyć. W zestawieniu wartości drużyny wg Transfermarkt, Luton jest dopiero na 18 miejscu w Championship.
W sumie cała 4 w play off była dość niespodziewana. Zaskakującej zadyszki po pierwszej fazie rozgrywek dostawały kolejno bardziej aspirujące i predestynowane do gry na wyższym szczeblu kluby, jak Watford, Blackburn, West Bromwich i Norwich.
Burnley i Sheffield były zdecydowanie najlepsze. The Clarets pod wodzą Vincenta Kompany przeszło zaskakująco udaną metamorfozę. Belg przewietrzył szatnię i mentalność. Grali ofensywnie, z polotem. Znać było szkołę Pepa. Byłem zaskoczony sposobem, w jaki Kompany’emu udało się wkomponować w ten system tak wydawałoby się niereformowalnego drewniaka jak Ashley Barnes.
A Sheffield jak Sheffield. Skład i styl, który pamiętamy z czasów Chrisa Wildera. Waleczność i wybieganie pozostały ich głównymi atutami. Personalnie mają jednak dużo więcej jakości niż Luton. Gorącym towarem na rynku może być 24-letni stoper (mogący też grać RB) Anel Ahmedhodzic, autor 6 goli i 2 asyst.
Podsumowując, nie wydaje się, by beniaminkowie powtórzyli sukces poprzedników i utrzymali się w komplecie, ale na parę niespodzianek z ich strony tradycyjnie możemy liczyć.