Chyba trudno to zrozumieć w dzisiejszych czasach, ale w tamtych szarobrudnych realiach komuny, ten sukces i to, co było rok później to było więcej niż Małysz, Lewy, Świątek i Kubica razem do kupy. Po meczu wyszliśmy na ulicę i wiele nie pamiętam, ale wiem, że chodziliśmy, śpiewaliśmy i obejmowaliśmy się z obcymi, tak samo najebanymi ludźmi.
Mecz z Argentyną. Pierwszy na MŚ 74. Oglądałem u kumpla. Rozpuścił spirytus z jakimś sokiem. Umówiliśmy się na setkę po każdym golu. Szybko poszło. Po przerwie jeszcze za zwycięstwo. Waldka ścięło. Ja siedziałem okrakiem na barierce jego balkonu i wrzeszczałem na całą ulicę nazwiska strzelców bramek i takie tam. Z wieżowca naprzeciwko krzyczeli, żeby ktoś coś zrobił bo zaraz zlecę. To było 10 piętro. Jego matka i siostra ściągnęły mnie stamtąd, dalej nie pamiętam.
Wiem, że to chwały nie przynosi. Moim dzieciom wolałem nigdy tego nie opowiadać. Ale klimat czasów jakoś oddaje. Prawda czasu, prawda ekranu, jak się wtedy mówiło.