Po przylocie do Zurychu miałem czas by tylko pobieżnie zwiedzić miasto (fantastyczna katedra Grossmünster z romańską kryptą i XV-wiecznym posągiem Karola Wielkiego), po czym udałem się do Chur, stolicy Gryzonii. Miasto jest bardzo ładnie położone na zbiegu alpejskich dolin, niemal całkowicie otaczają je góry. Bardzo podobała mi się starówka z klimatycznymi wąskimi uliczkami i licznymi średniowiecznymi zabytkami (zamek biskupi, katedra St. Maria Himmelfahrt) oraz Rätisches Museum z dobrze urządzoną w podziemiach ekspozycją archeologiczną. Zanim pojechałem do Laax spędziłem dwa dni na zwiedzaniu zamków i kościołów średniowiecznych w okolicach Chur. W pierwszy dzień zrobiłem pojechałem autobusem do miasteczka Zillis-Reischen (za 40-minutowy przejazd 22 franki, szwajcarskie autobusy niestety do tanich nie należą
). Stamtąd zrobiłem pieszo kilkunastokilometrową pętlę, po drodze ruiny zamków La Tur i Cagliatscha oraz kościoły w Casti, Clugin i samym Zillis-Reischen. Ten ostatni, kościół St. Martin, kryje prawdziwy skarb sztuki romańskiej – słynne XII-wieczne drewniane sklepienie zdobione malowidłami. Niestety, akurat trwała jego konserwacja, skutkiem czego część sklepienia była zasłonięta rusztowaniami, ale ok. połowę można było obejrzeć. Spoiler:
Spoiler:
. Zróżnicowanie trudności tras było spore, a przy tym jest ich na tyle dużo, że nawet przy dużej liczbie narciarzy rozpraszają się oni na tyle, że nie ma tłoku. Ku mojemu miłemu zaskoczeniu, pomimo szwajcarskiej drożyny ceny w gastronomii na stokach okazały się (jak na standardy szwajcarskie, oczywiście) całkiem rozsądne. Znalazłem też czas na zwiedzenie wspomnianych prehistorycznych menhirów w Falerze, bardzo dobrze prezentowały się w zimowej scenerii. W pobliżu były też dwa bloki z prehistorycznymi rytami naskalnymi – na szczęście motywy wyryte były na opadających powierzchniach skalnych na których opierało się słońce i nie były przysłonięte śniegiem. Wieczorami po szusowaniu oglądałem mecze fazy grupowej PNA (musiałem wykupić miesięczną subskrypcję DAZN, które ma w ofercie Sportdigital Fussbal, ale czego się nie robi dla Słoni 
). Spoiler:
W ostatni dzień przed wylotem pojechałem pociągiem do włoskojęzycznego kantonu Ticino na jednodniową wycieczkę. O ile Gryzonia to kanton zamków, o tyle Ticino to zagłębie kościołów romańskich (do podboju przez Szwajcarów część tych terenów należała do Księstwa Mediolanu, stąd liczne zabytki w lombardzkim stylu romańskim). Romanizm jest moim ulubionym stylem w architekturze sakralnej, nie mogłem więc nie spróbować zwiedzić ich tyle, na ile miałem czas. Na szczęście kapryśna alpejska pogoda znów mi dopisała. W Giornico zobaczyłem romańską bazylikę San Nicola z absydą zdobioną freskami oraz kryptą, jak również kościół Santa Maria di Castello zbudowany na ruinach zamku oraz późniejszy kościół San Michele. W sąsiednim miasteczku Biasca odwiedziłem romański kościół San Pietro, pięknie położony na zboczu nad miejscowością, ale prawdziwą perłą był górski kościół San Carlo di Negrentino z XII-wieczną dzwonnicą i dwoma apsydami, położony ponad miejscowością Prugiasco – dojechałem autobusem do pobliskiej Acquarossy i stamtąd poszedłem już pieszo. Wnętrze świątyni zdobione jest powstałymi w kilku fazach przepięknymi średniowiecznymi freskami (m.in. Matka Boża z Dzieciątkiem Jezus, Chrystus z apostołami, św. Ambroży oraz słabo zachowany romański fresk przedstawiający wojsko lub mnichów). Spotkałem w kościele 86-letniego pana Aurelio, przesympatycznego opiekuna kościoła, który odwiózł mnie z powrotem do Acquarossy oszczędzając mi sporo sił. Jak się od niego dowiedziałem, w okolicznych parafiach jest trzech polskich kapłanów – Polacy jak widać ratują wiarę w tradycyjnie katolickim kantonie Ticino
(w Szwajcarii jest mocny podział historyczny na kantony katolickie i protestanckie). Spoiler:
