Manchester United (zbiorczy) (cz.2)

[Mr.Chris]

Rozkminiałem ostatnio dlaczego tak [ch**] idzie Amorimowi wyjście spod pressingu. Myślę, że ogromnym problemem jest tu chęć kontroli przy braku odpowiednich zawodników w środku pola, którzy by wychodzili do piłki i to może być ogromny gamechanger. Amorim chciałby dużo podawać i trzymać piłkę, ale w przypadku wyprowadzania piłki od bramki przy pressingu przeciwnika obrońcy muszą mieć dwóch kreatywnych zawodników w środku pola, którzy się cofną i będą umieli grać na bardzo małej przestrzeni i pod presją (a do tego mamy tylko Bruno), ponieważ w przypadku braku tego przeciwnik wymusza podania do bocznych obrońców lub wahadłowych. W 3-4-3 Amorima wahadłowi przy tak silnym pressingu są po prostu w dupie, ponieważ bezpiecznie mogą grać tylko do środkowego obrońcy, a to jest mocno czytelne i łatwe do wykluczenia. Myślę, że przy lepszych środkowych pomocnikach bardziej szukających gry wygląda to dużo lepiej, ale do Anglii po prostu bardziej się przydaje 4-3-3 albo 4-2-3-1 z szeroko ustawionymi skrzydłowymi lub bocznymi napastnikami, którzy cofając się do piłki pod zagranie "po linii" rozciągają pressing i boczny obrońca zamiast jednej opcji ma przynajmniej dwie (do obrońcy i po linii) - najczęściej więcej niż dwie, ponieważ kiedy przeciwnik musi się też skupić na zagraniach do przodu po skrzydle, to rozgrywający ma więcej luzu w środku boiska i też łatwiej mu się urwać będąc kolejną opcją.