Puchar Narodów Afryki (zbiorczy) - Strona 100

[FILIPPO828]

Noussair Mazraoui (Maroko) Amad Diallo (Wybrzeże Kości Słoniowej) Bryan Mbeumo (Kamerun) wszyscy grają dalej

[Zygmunt-1]

Gabon srogo ukarany przez swoje ministerstwo sportu za odpadnięcie z PNA. Tamtejszy minister wyrzucił Aubameyanga z kadry, a następnie zawiesił funkcjonowanie reprezentacji. Rząd uznał, że taki wynik w turnieju to wstyd dla kraju

[Cement]

Wróciłem właśnie do domu z wyjazdu na PNA. Byłem na czterech meczach: Wybrzeże Kości Słoniowej - Kamerun w Marrakeszu, Zimbabwe - RPA w Marrakeszu, we wtorek pojechałem do Rabatu na Botswana - DR Kongo (początkowo planowałem jechać w ten dzień do Fezu na Uganda - Nigeria, ale zmieniłem zdanie ze względu na świetne muzeum archeologiczne w Rabacie i pobliskie ruiny Chellah z rzymskimi i średniowiecznymi islamskimi zabytkami - te ostatnie zwiedziłem przed meczem, muzeum rano po meczu), a wczoraj wróciłem do Marrakeszu na Gabon - Wybrzeże Kości Słoniowej. O samych meczach napiszę jeszcze obszerniej, ale najpierw trochę bardziej ogólnie o kwestiach związanych z PNA.

Problemem był początkowo sam zakup biletów na mecze. Kupowało się je przez stronę CAF, ale marokańskie władze zażądały, aby każdy kibic przed zakupem biletów zarejestrował się przez przygotowaną specjalnie na PNA aplikację Yalla i zeskanował w niej swój paszport, po czym otrzymywało się numer kibica, który później trzeba było podać przy kupowaniu biletów na stronie CAF i bez którego zakup nie był możliwy. Pierwsze dni funkcjonowania aplikacji okazały się wielkim fiaskiem - nie działała ona, albo nie dało się zalogować, albo wywalało z niej na etapie skanowania paszportu. Internet pełen był wpisów ludzi, którzy mieli te problemy, zaczęły się pojawiać artykuły o organizacyjnej katastrofie ze sprzedażą biletów na PNA. W końcu po kilku dniach kolejnych prób i użerania się z aplikacją udało mi się przejść cały proces i dostałem numer kibica, a na samej stronie CAF nie było już problemów. Ceny całkiem przyzwoite - bilety kategorii I, na najlepsze miejsca, kosztowały 300 dirhamów (30 euro), zaś najtańsze, kategorii III, 100 dirhamów. Na trzy mecze kupiłem kategorię I, jedynie na WKS - Kamerun musiałem zadowolić się kategorią II, bo kiedy udało mi się w końcu uzyskać numer kibica kategoria I była już wyprzedana.

Nie ma przesady w tym, co się mówi o atmosferze na meczach PNA - ta jest rzeczywiście niepowtarzalna. Najgoręcej było oczywiście na meczu Wybrzeże Kości Słoniowej - Kamerun, a ponieważ system sprzedaży biletów nie przewidywał podziału na trybuny dla kibiców poszczególnych reprezentacji, kibice Słoni i Nieposkromionych Lwów byli przemieszani, w moim sektorze z lekką przewagą Kameruńczyków. Choć reakcje na wydarzenia boiskowe były zawsze bardzo żywiołowe, mało było zorganizowanego dopingu - pod tym względem na meczach na których byłem najlepiej wypadli, trochę niespodziewanie dla mnie, kibice Zimbabwe, którzy wyraźnie przeważali liczebnie nad fanami RPA, a "Zi-Zi-Zimbabwe" wielokrotnie niosło się po stadionie w Marrakeszu. Co ciekawe, na trybunach było sporo białych kibiców Zimbabwe - nie wiem, czy to kwestia związana z dawną Rodezją i potomkami ówczesnej białej populacji, czy też byli to zagraniczni sympatycy Wojowników. Miłym akcentem było podejście do zachodnich sektorów po meczu dwóch piłkarzy Zimbabwe z podziękowaniami za wsparcie - udało mi się nawet zrobić zdjęcie z Macauleyem Bonne'm.

Z ciekawostek, których nie widać w telewizji. Stałym elementem każdego meczu jest mający miejsce w przerwie "AFCON Dance Cam" - przez jakieś 2 minuty puszczana jest taneczna muzyka (czasami szły jakieś typowo afrykańskie rytmy, kiedy indziej znane popowe hity jak Freed From Desire), a spiker zachęca widzów do tańczenia - przez te dwie minuty realizator pokazuje na żywo na telebimach wybranych pląsających fanów z różnych części stadionu. Fajnym elementem były też puszczane przed meczami kompilacje "From heroes to you" - nagrania z piłkarzami obu drużyn zwracających się do swoich kibiców z prośbą o wsparcie i podziękowaniami. Ogromną popularnością cieszy się nadal piłkarska piosenka Magic in the Air iworyjskiej grupy Magic System - kiedy bywała puszczana przed meczami lub w przerwie, z entuzjazmem śpiewała większość stadionu.

45-tysięczny Grand Stade de Marrakech prezentuje się imponująco, choć widać po architekturze, że ma już swoje lata (choć nie jest nawet ta stary, budowę ukończono w 2012 r.) - podobno mają go gruntownie zmodernizować na Mundial (pewnym minusem jest bieżnia lekkoatletyczna i idące za nią oddalenie trybun od boiska). Ogromne podobał mi się stadion Al Madina - najmniejszy (18-tysięczny) z czterech stadionów w Rabacie na których rozgrywane są mecze PNA, za to bardzo nowoczesny (budowa rozpoczęła się w 2023 r.), z ładną architekturą i typowo piłkarski.

Jeśli chodzi o organizację, przed meczem Wybrzeże Kości Słoniowej - Kamerun panował trochę chaos ze względu na liczbę kibiców (35 tysięcy) przy jednoczesnych bardzo rozbudowanych procedurach wpuszczania na stadion (bilety sprawdzane były chyba kilkunastokrotnie przy kolejnych zaporach i bramkach przed dojściem do wejść na stadion), przed kolejnymi meczami szło to już sprawniej.

Najwspanialszym momentem był oczywiście zwycięski gol na 3:2 dla Wybrzeża Kości Słoniowej w doliczonym czasie gry meczu z Gabonem - na wypełnionym iworyjskimi kibicami sektorze na którym siedziałem zapanowało absolutne szaleństwo. Najbardziej zapadła mi w pamięć siedząca rząd wyżej Iworyjka, która przez cały mecz wyjątkowo głośno i emocjonalnie komentowała niemal każde zagranie, po zwycięskim golu popłakała się. No i wisienką na torcie był dla mnie osobiście fakt, że zwycięskiego gola zdobył wprowadzony na boisko w 2. połowie Bazoumana Toure z Hoffenheim .

[Tennessee]

Gabon srogo ukarany przez swoje ministerstwo sportu za odpadnięcie z PNA. Tamtejszy minister wyrzucił Aubameyanga z kadry, a następnie zawiesił funkcjonowanie reprezentacji. Rząd uznał, że taki wynik w turnieju to wstyd dla kraju

Super! a u nas tak się pierdolą z piłkarzykami.

[matt_]

Dobrze, że sposób rządzenia krajem nie jest dla nich wstydem

Spoiler:

Ali Bongo, wówczas jeszcze tylko minister w rządzie swojego ojca, w 2007 roku chyba nieco wbrew swojej woli stał się gwiazdą telewizyjnego reality show. Jego ówczesna żona, Inge Bongo, a dokładniej rzecz ujmując, Inge Lynn Collins Bongo, wzięła udział w programie amerykańskiej telewizji VH1, Really Rich Real Estate. Cała impreza polegała na tym, że multimilionerzy na oczach widzów wybierali swoje przytulne mieszkanka. Wbrew pozorom główną treścią tego reality show nie były wycieczki po bankach w poszukiwaniu najbardziej korzystnego kredytu hipotecznego, ale kręcenie nosem na zbyt małą liczbę łazienek w bezpośrednim sąsiedztwie sypialni dla gości.

25 milionów dolarów. Tyle kosztowały rezydencje przeglądane przez panią Inge – m.in. w Beverly Hills i Malibu. Ostatecznie zdecydowała się na tę ostatnią lokalizację, biorąc pod uwagę obszerną garderobę, która bez trudu może pomieścić jej kolekcję butów oraz torebek. Deal done. W końcu 25 melonów to ledwie frytki dla „heiress from Africa”, dziedziczki z Czarnego Lądu. Tak przedstawiała ją VH1, prostowana później przez redakcję „Mail&Guardian”: nie dziedziczka, ale żona ministra obrony, nie następczyni tronu z rodziny królewskiej, ale synowa prezydenta, demokratycznie wybranego i z demokratycznymi obowiązkami.

Omar Bongo, teść Inge i ojciec Aliego, na takiego się przecież kreował. Rządził krajem nie w mundurze i asyście wojskowych, ale w błyskach fleszy i towarzystwie czarnoskórych doradców w okularach i markowych garniutrach. Fachowiec, który reformuje kraj. Wywodzący się z partii „Gaboński Blok Demokratyczny” polityk, który już dawno dojrzał do uczestnictwa w wolnych wyborach. Oczywiście, w 1967 roku, gdy przejął władzę po trwających 7 lat tarciach wewnętrznych towarzyszących wyodrębnianiu się niepodległego Gabonu z Republiki Francuskiej, było trochę inaczej. Zdelegalizował wszelką opozycję, wprowadził monopartyjność, z czasem złapał też za mordę związki zawodowe. Dopiero w 1993 roku w wyborach Omar Bongo musiał zmierzyć się z kontrkandydatem – wcześniej rządził bez charakterystycznej dla afrykańskich dyktatorów wojskowej odzieży, ale mimo wszystko w stylu znanym z bananowych republik.

Od lat jednak cała rodzina Bongo szczyciła się panującą w kraju wolnością, gwarantowaną także przez wolność wyboru swojego prezydenta. A tutaj tego typu transakcje, wskazujące bez pudła, że nie tylko prezydent, ale cała jego familia zarządzała majątkiem o wiele większym, niż typowa urzędnicza rodzina? W Gabonie niewinne kupno mieszkania przez synową Omara było odebrane jako skrajna bezczelność i ostateczny dowód na rozkradanie państwa. A dodajmy, pewne podejrzenia Gabończycy mogli mieć już wcześniej.

Zanim bowiem Inge Bongo zdradziła się ze swoim obrzydliwie napakowanym dolarami kontem bankowym, finanse Gabonu na celownik brały różne instytucje spoza Afryki. Na przykład taki Senat Stanów Zjednoczonych. Całkiem wiarygodna i posiadająca dość długie tradycje firma ogłosiła w specjalnym raporcie, że prezydent Gabonu wydaje około 55 milionów funtów rocznie. Nie, nie na szkoły, nie, nie chodzi tu o jakąś fundację. To jego prywatne zachcianki miały pochłaniać tak gigantyczne kwoty. Jedna z nich – spotkanie z George’m W. Bushem. New York Times opisał wówczas domniemane związki Bongo z jednym z lobbystów z otoczenia prezydenta USA, który miał zażądać 9 milionów dolarów za pomoc w organizacji prestiżowego spotkania obu panów. Do spotkania doszło, ale dowodów na korupcję nie znaleziono.

Jeszcze grubiej stało się jednak, gdy pod lupę gabońskiego odnowiciela wzięły służby sojusznika z Francji. Przez wiele lat zresztą oba państwa łączył bardzo specyficzny sojusz. Omar zwykł mawiać: „Gabon bez Francji jest jak samochód bez kierowcy. Francja bez Gabonu jest jak samochód bez paliwa”. Nie było jakąś szczególną tajemnicą, że to Paryż obsadził Gabon prezydentem Bongo i Paryż pomagał mu, ilekroć jego pozycja w państwie słabła. Francuska armia pomagała utrzymywać porządek lokalnemu wodzowi – po raz pierwszy jeszcze w latach sześćdziesiątych, po raz ostatni w 1990 roku, na trzy lata przed pierwszymi wolnymi wyborami. W zamian miała paliwo oraz uran – dwa surowce, dzięki którym Gabon wydawał się całkiem bogatym państwem. Choć to tylko oficjalny wierzchołek – nieoficjalnie zacieśnianie relacji miało się odbywać także przez finansowanie kampanii wyborczych francuskich partii, co ze szczegółami opisywał choćby Telegraph. Znów jednak skończyło się na podejrzeniach i półprawdach – mimo że dość mocnym potwierdzeniem tych tez mogłyby być niesłychanie częste wycieczki do Paryża gabońskiego prezydenta.

Eldorado skończyło się wraz z zaostrzeniem kursu francuskiego rządu wobec afrykańskich nadużyć. Za kadencji Nicolasa Sarkozy’ego podjęto ambitną próbę ucywilizowania stosunków z afrykańskimi sojusznikami, co zakończyło się przypominającym audyt śledztwem. Wyniki? Omar Bongo miał przynajmniej 39 nieruchomości, m.in. na Lazurowym Wybrzeżu i Polach Elizejskich, 9 luksusowych aut, 70 kont bankowych. Najmocniej drążyła organizacja Transparency International wspierana przez francuskie służby – dotarto do kierownictwa jednej ze spółek zajmujących się wydobyciem złóż naturalnych, w zeznaniach pojawiła się konkretna kwota – 40 milionów funtów rocznie w zamian za zgodę na eksploatację. Prosto na konto prezydenta Bongo, bez żadnych pośredników. PowerIndex dodawał, że familia Bongo mogła kosić nawet 25% całego przychodu ze sprzedaży państwowych zasobów.

https://weszlo.com/2017/01/20/chinczycy ... nie-lesie/

Na szczęście pokazali piłkarzykom, kto tu rządzi.

[Tennessee]

Chleba i igrzysk trzeba! Drużyna miała dłużej grać na turnieju.

[Zygmunt-1]

Swoją drogą to odpadnięcie Gabonu to chyba nie jest jakaś giga sensacja. Sam styl już może tak, bo tracili bramki w końcówce, z WKS roztrwonili przewagę i dali się zglebować na ostatniej prostej. Mimo wszystko grupa z Kamerunem i Wybrzeżem raczej do najłatwiejszych nie należała. Chyba, że pan Bongo czy tam inny minister się wkurwił o Mozambik, no bo z nimi to raczej byli faworytem

Pamiętam jak w 2012 roku Gabon był współorganizatorem turnieju z Ukrainą Gwineą Równikową. Wtedy przeszli przez grupę jak burza, a w ataku grał młody Aubameyang i stary Daniel Kuzyn. Momentami przypominali Brazylię nie tylko strojami. Fajny to był turniej, zakończony sukcesem pięknej wtedy Zambii. Transmitowane w Eurosporcie, być może to był ostatni PNA, którym się autentycznie emocjonowałem i oglądałem większość spotkań.

[matt_]

Mali od 26. minuty gra w 10 (czerwona kartka). Bardzo dzielnie się broniło, po trafieniu Tunezji wydawało się to już wszystko. Aż w doliczonym czasie gry sędzia odgwizdał rzut karny za zagranie ręką. Wykorzystany Mamy dogrywkę.

We wcześniejszym spotkaniu działo się tylko na początku. Sudan trafił w 6. minucie, ale Senegal na prowadzenie wyszedł jeszcze przed przerwą, którego nie wypuścił.

[matt_]

Brawa dla Mali, które awansowało po karnych Nie będzie łatwo z Senegalem, ale może powalczą.

[Cement]

Grupa F

Wybrzeże Kości Słoniowej - Kamerun 1:1 (Diallo 51' - Konan 56'-sam.)
Dość wyrównany mecz zakończył się podziałem punktów, choć nieco więcej sytuacji mieli Kameruńczycy, pomimo gry bez wielu niepowołanych na PNA gwiazd. Słonie mogły objąć prowadzenie w 7 m.in., kiedy po rzucie rożnym Amad Diallo w dobrej sytuacji uderzył nad bramką. W 12 min. Iworyjczycy znów przeprowadzili dobrą akcję, jednak Kessie nieczysto trafił w piłkę i też posłał ją nad bramką. Nieposkromione Lwy odpowiedziały sytuacją Kofane, który w 21 min. po rękach Fofany trafił w poprzeczkę. Po przerwie Iworyjczycy zaatakowali odważniej. Kessie trafił do siatki, ale z niewielkiego spalonego, zaś w 51 min. szybki atak zakończył świetnym uderzeniem z dystansu Amad Diallo. Wyrównanie padło dość szybko - w 56 min. po strzale Tchamadeu piłka tak nieszczęśliwie odbiła się od Konana, że wpadła za kołnierz Fofany (ostatecznie trafienie zostało zapisane jako samobój Konana). Później groźniejsi byli Kameruńczycy - jeszcze raz obili poprzeczkę, zaś w doliczonym czasie gry wyprowadzili świetną kontrę, którą z trudem udało się Iworyjczykom powstrzymać. Trzeba przyznać, że Kamerun, pomimo nieobecności gwiazd, prezentuje się na tym turnieju bardzo dobrze.

Grupa B

Zimbabwe - RPA 2:3 (Maswanhise 19' Modiba 73'-sam. - Moremi 7' Foster 50' Appollis 82'-karny)
Szkoda Zimbabwe, bo gdyby w tym meczu utrzymali remis, wyszliby z grupy z trzeciego miejsca z dwoma punktami. Wojownicy, których sympatycy zdominowali trybuny stadionu w Marrakeszu, zaczęli kiepsko – już w 6 min. po strzale Appollisa bramkarz Zimbabwe Washington Arubi obronił dość dobre mierzony przy słupku strzał, a chwilę po strzale Moremiego i rykoszecie piłka wylądowała już w siatce Wojowników. Niespodziewanie, Zimbabwe dość szybko wyrównało - Tawanda Maswanhise, na co dzień występujący w lidze szkockiej, w indywidualnej akcji przedarł się między obrońcami Bafana Bafana. Po zdobyciu tego gola reprezentanci Zimbabwe wyraźnie się rozochocili i częściej gościli na połowie RPA. W 29 min. po wrzutce z rzutu wolnego najwyżej w polu karnym wyskoczył Garan'anga, a główkował jednak ponad bramką. Pierwsze 45 minut były dość obiecujące dla Wojowników, ale tuż po przerwie stracili drugiego gola po katastrofalnym błędzie obrony - zbyt lekkie zagranie głową w kierunku bramkarza przechwycił Lyle Foster uprzedził Arubiego i uderzeniem głową posłał piłkę do siatki. Pilkarze Bafana Bafana kontrolowali przebieg meczu, ale Zimbabwe podniosło się i wyrównało - strzał Maswanhise obronił Ronwen Williams, ale uczynił to tak niefortunnie, że nabił swojego kolegę i w ten sposób Modiba stał się autorem gola samobójczego. RPA zdołało przechylić szalę na swoją stronę dzięki bramce z karnego podyktowanego za rękę Nakamby. Szkoda, bo gdyby Zimbabwe utrzymało remis 2:2 to wyszłoby z grupy z 3. miejsca dzięki dwóm punktom i bilansowi bramkowemu 4:5.

Końcowa tabela grupy B:
1. Egipt 7 pkt., 3:1
2. RPA 6 pkt., 5:4
3. Angola 2 pkt., 2:3
4. Zimbabwe 1 pkt., 4:6

Grupa D

Botswana - DR Kongo 0:3 (Mbuku 31' Kakuta 41'-karny, 60')
Już przed tym meczem Botswana straciła szanse na awans, a różnica w potencjale w stosunku do reprezentacji DR Kongo była aż nadto widoczna na boisku. Już w pierwszym kwadransie Kongijczycy oddali siedem strzałów, w większości jeszcze niecelnych, ale gol dla Lampartów wisiał w powietrzu. W 11 min. bliski otwarcia wyniku był Meschak Elia, jego uderzenie z kilku metrów świetnie obronił Goitseone Phoko. Jak na napór DR Kongo Zebry i tak wytrzymały dość długo, bo dopiero w 31 min. Mbuku wślizgiem uprzedził obrońcę i zaskakującym dla Phoko uderzeniem otworzył wynik meczu. Na 2:0 dla DR Kongo podwyższył pewnym uderzeniem z rzutu karnego Kakuta. W 2. połowie Lamparty nie zdejmowały nogi z gazu, stwarzając sobie kolejne sytuacje bramkowe. W 60 min. po akcji prawą stroną niepilnowany w polu karnym Kakuta dostał piłkę kilka metrów przed bramką i w tej sytuacji nie mógł spudłować. Chwilę później Kongijczycy znów trafili do siatki, jednak okazało się, iż Fiston Mayele odbił piłkę ramieniem, czego nie było widać na pierwszy rzut oka. Lamparty do końca atakowały i stwarzały sobie sytuacje bramkowe, w sumie oddając w całym meczu ponad 20 strzałów. W 81 min. blisko zdobycia gola był Balikwisha, na co dzień piłkarz Celticu, jednak po jego strzale przy bliższym słupku Phoko zdołał odbić piłkę na róg. Mimo efektownej wygranej Lamparty nie zdołały wygrać grupy, Senegal równie wysoko pokonał bowiem Benin.

Tabela końcowa grupy D:
1. Senegal 7 pkt., 7:1
2. DR Kongo 7 pkt., 5:1
3. Benin 3 pkt., 1:4
4. Botswana 0 pkt., 0:7

Grupa F

Gabon - Wybrzeże Kości Słoniowej 2:3 (Kanga 11' Bouanga 21' - Krasso 44' Guessand 84' B. Toure 90+1')
Na zdominowanym przez fanów Słoni stadionie w Marrakeszu Iworyjczycy mieli z wyeliminowanym już Gabonem ciężką przeprawę. Choć od początku atakowała reprezentacja Wybrzeża Kości Słoniowej, to gole zdobywali Gabończycy - już pierwszą groźną akcję zakończyli golem, w 11 min. po strzale Averlanta zastępujący Yahię Fofanę Lafont odbił piłkę przed siebie, a Guelor Kanga skutecznie dobił. Mimo kolejnych ataków Słonie dziesięć minut później Iworyjczycy przegrywali już 0:2 - niepilnowany w polu karnym Bouanga trafił do siatki od słupka. Wybrzeże Kości Słoniowej stwarzało sobie kolejne sytuacje – Diakite trafił w ostrego kąta w słupek, a w 44 min., Zaha wyłożył piłkę Krasso, a ten trafił z bliska do pustej bramki. Po przerwie Gabon mógł zdobyć trzeciego gola, w 56 min. doskonałą sytuację zmarnował Clench Loufilou uderzając ponad bramką. Słonie kontynuowały napór i rozegrały fantastyczną końcówkę. W 84 min. Guessand po rzucie rożnym uderzeniem głową od słupka wyrównał, a w doliczonym czasie gry zwycięskiego gola zdobył, również główką, notujący dopiero swój drugi występ w reprezentacji Bazoumana Toure, na co dzień wschodząca gwiazda Hoffenheim. Mój sektor pełen iworyjskich kibiców ogarnęło szaleństwo. Chwilę później padł gola na 4:2, ale nie został uznany z powodu spalonego. Nie zrobiło to jednak różnicy, bo liczba zdobytych bramek przy identycznym bilansie bramkowym co Kamerun pozwoliła Słoniom na wygranie grupy.

Końcowa tabela grupy F:
1. Wybrzeże Kości Słoniowej 7 pkt., 5:3
2. Kamerun 7 pkt., 4:2
3. Mozambik 3 pkt., 4:5
4. Gabon 0 pkt., 4:7

[Zygmunt-1]

Zobaczymy czy będzie miało przełożenie na boisku

Trzeba jednak przyznać, że jak na Afrykę to nieźle opanowali Photoshopa chociaż w dobie AI każdy może zostać grafikiem

[Eyesmon]

Ale to rasizm przecież:)

[Tennessee]

Zdaję sobie sprawę, że nie często oglądam mecze z jego udziałem, ale Victor Osimhen jest aktualnie w top 5 napastników, tak w ogóle? chyba jest.

Stawiam, że Nigeria wygra turniej, a wtedy Osimhen mvp i spokojny marsz na mistrzostwa świata z reprezentacją. Idąc dalej złota piłka dla Victora w 2026.

[fillion]

Jaki marsz na Mistrzostwach Świata jak Nigeria już odpadła z baraży?

[Tennessee]

No właśnie mi tu coś nie pasowało. Czyli nie będzie złotej piłki.