Manchester United (zbiorczy) (cz.2) - Strona 2715

[Bassu]

Casemiro show. 40 lat, przez większość sezonu człapie po boisku, a na koniec robi karnego + dokłada 2 asysty i wrzuca nas do 1/2.

A spróbuj go tylko w avatara dać

[piotrcies]

A spróbuj go tylko w avatara dać

nie prowokuj (:

Nie no, chyba wrzucę tego Nico Williamsa przed półfinałem, zobaczymy, czy nam pomoże.

[piotrcies]

WTF XD

[Mr.Chris]

Gut engelsk iz gut.

[czubatka]

WTF XD

Przesadziłem?

[Sh00t]

WTF XD

Piękne

[Bassu]

Manchester United - Lyon 7-6 (dwumecz)

epickie spotkanie, gdzie w roli głównej była piłka nożna jako niesamowity sport. Należy się jednak mocno zastanowić, jakim cudem Manchester nie umiał enty już raz wyciągnąć wniosków i zamknąć meczu w drugiej połowej kolejną bramką prowadząc już 2-0 i dlaczego enty juz raz strzelenie gola przez przeciwnika spowodowało taki wylew. Zacząć trzeba chyba od błędnej decyzji Amorima o wprowadzeniu Shawa, który ewidentnie nie czuł jeszcze boiska i który zastąpił dobrze grającego Mazzouriego (tam się podobno jakaś akacja rodzinna wydarzyła i musiał lecieć do domu - ciekawe czy dowiemy się o co kaman). Dało się to załatwić inaczej, podobnie jak przy wrzucaniu Amasa i cofaniu niżej Bruno. Myślę sobie, że ten mecz pogrzebał też szanse Hojlunda, bo o ile Onana przeplata świetne interwencje z dramatycznymi, to Duńczyk jest regularnie słaby jak zasięg w Bieszczadach. Żeby jednak nie było że marudze, to rozumiem psychę; jak nie masz serii meczów, nie masz pewności siebie, nie umiesz kontrolować meczu i robi się efekt domino. Jednak nie mam w głowie obrony na to że dogrywkę zaczynamy z przewagą jednego zawodnika a tracimy dwa gole. To się nawet na poziomie B klasy zdarza mało kiedy. Nie widziałem opracowanego sytstemu gry, nacisku i fali uderzenia. Dwa stracone gole w tak głupi sposób przy przewadze i świezych, w dużej mierze doświadczoncyh zawodnikach to jest duża farsa którą zapamiętam na długo. Potem zadziałała magia Old Trafford i oczywiście całe moje wypociny można zamiesć pod dywan, ale jednak dużo jest zagadek w tym jaki sposób grania wybraliśmy po strzeleniu dwóch goli i bezpiecznej przewadze nad rywalem. Inna sprawa że decydowały też wybory jak ten Garnka gdzie posadził obronce i mógł strzleić na 3-0 co byłoby gwodździem do trumny. Argentyńczyk zluzował trochę majty ale nadal momentami gra jakby sam chciał przejść grę i frustracje ma wypisaną na czole. Wiele bym dał by zobaczyć także dobrze broniącego Dalota, bo jednak wahadłowy jest tez od przerywania akcji a nie bycia pachołkiem treningowym. Gol, podanie do bruno gdzie ten mógł zajebać z woleja jak w tej japonskiej bajce, ale jednak pod własnym polem karnym to jest jakaś hucpa. Dorgu na razie także niewiele wnosi, coś tam biega coś tam wrzuca ale przy ostatnich wyborach wygląda jakby dalej nie wiedział co zrobić z pilką. I tu wchodzi cały na biało spisany na straty Casemiro, wiedzący jak grać finały (a to chyba był dla niego i bedzie ostatni finał wpowaznej piłce). Skupienie, focus, dobra współpraca z Ugarte. Ugarte, którego zostawiam sobie na deser, bo jest moim ulubionym piłkarzem na Old Trafford. Ta morda w stylu Roya Keana, cwaniak z gumą do żucia którego nie chcesz spotkać w ciemnym zaułku ale jak poratujesz go piątakiem na piwo to skoczy za Tobą w ogień. Jego ciężka praca, respekt co do decyzji trenera i kolejny gol są najlepszym dowodem. Nie widziałem statsów ale jedem przekonany że z takimi zawodnikami możemy walczyć o więcej niż jeden wyjątkowy wieczór w roku. Na razie jednak trzeba wrócić na ziemię, wygrać z Wolves w niedzielę i sprzątać dalej. Oby Amorim znowu dostał sprawnego Mainoo i oby wszyscy byli zdrowi.

[piotrcies]

Ugarte, którego zostawiam sobie na deser, bo jest moim ulubionym piłkarzem na Old Trafford. Ta morda w stylu Roya Keana, cwaniak z gumą do żucia którego nie chcesz spotkać w ciemnym zaułku ale jak poratujesz go piątakiem na piwo to skoczy za Tobą w ogień.

co do Ugarte, to pełna zgoda, ale jeszcze dodałbym trochę zachwytów nad Yoro. Chłop złapał ciężką kontuzję na początku, potem wracał do składu, gdy klub był w kryzysie i te początkowe mecze miał niezbyt pewne, ale z meczu na mecz wygląda coraz lepiej i jak człowiek popatrzy, to tu czuć elitarny talent. Gość jest perfekcyjny we wślizgu, szybki, ma naprawdę dobre prowadzenie piłki, a to są jego pierwsze sezony na tym poziomie i w ogóle mówimy o nastolatku, który dopiero co zmienił ligę. Byle tylko kontuzje nie dokuczały, nie dopadł go syndrom zjazdu, dość niestety częsty w naszym zespole + nie odwidziała mu się gra w Anglii, a będziemy mieć top obrońcę na dekadę.

Można j*bać nasz zarząd i w większości trzeba, ale transfery Ugarte i Yoro to akurat efekt zmiany polityki i wreszcie transfery nie robione pod ETH latem (co więcej, łysy nie chciał Ugarte i cisnął, żeby mu wykupić Amrabata) i akurat te wyglądają na udane.

Nie będę ich na wszelki wypadek dawał na avatar.

[Bassu]

[Mr.Chris]

Wszystkie siły na LE.



Fredricson debiut, Amass w składzie, Bruno i Dalot odpoczywają, chociaż pierwszy najpewniej wejdzie na kilka chwil, niezależnie od wyniku, ot by utrzymać tempo meczowe. Pokusił bym się też o Obiego zamiast Højlunda.

[WKB]

2 pkt przewagi nad 17 miejscem

[Nebula RN]

2x mniej punktów niż Liverpool (38vs76)

[Chlopaczek]

Juz teraz wiadomo ze bedzie to sezon rekordow. Najwiecej ligowych porazek najmniej zdobytych punktow. Najpewniej najmniej zdobytych bramek.
Nic dziwnego skoro najlepszy ligowy strzelec United to Bruno z osmioma bramkami. Hojlund ma 3 bramki w 27 wystepach. MA-SA-KRA.

[Bassu]

Amorim nic nie ogarnia. Nie uczy zawodników nowych zagrań i kombinacyjnej gry. Wszystko opiera się na starych schematach które rywal świetnie czyta. Z takim trenerem jedyne co ogarniemy co fatalne rekordy.

[Mr.Chris]

Rozkminiałem ostatnio dlaczego tak [ch**] idzie Amorimowi wyjście spod pressingu. Myślę, że ogromnym problemem jest tu chęć kontroli przy braku odpowiednich zawodników w środku pola, którzy by wychodzili do piłki i to może być ogromny gamechanger. Amorim chciałby dużo podawać i trzymać piłkę, ale w przypadku wyprowadzania piłki od bramki przy pressingu przeciwnika obrońcy muszą mieć dwóch kreatywnych zawodników w środku pola, którzy się cofną i będą umieli grać na bardzo małej przestrzeni i pod presją (a do tego mamy tylko Bruno), ponieważ w przypadku braku tego przeciwnik wymusza podania do bocznych obrońców lub wahadłowych. W 3-4-3 Amorima wahadłowi przy tak silnym pressingu są po prostu w dupie, ponieważ bezpiecznie mogą grać tylko do środkowego obrońcy, a to jest mocno czytelne i łatwe do wykluczenia. Myślę, że przy lepszych środkowych pomocnikach bardziej szukających gry wygląda to dużo lepiej, ale do Anglii po prostu bardziej się przydaje 4-3-3 albo 4-2-3-1 z szeroko ustawionymi skrzydłowymi lub bocznymi napastnikami, którzy cofając się do piłki pod zagranie "po linii" rozciągają pressing i boczny obrońca zamiast jednej opcji ma przynajmniej dwie (do obrońcy i po linii) - najczęściej więcej niż dwie, ponieważ kiedy przeciwnik musi się też skupić na zagraniach do przodu po skrzydle, to rozgrywający ma więcej luzu w środku boiska i też łatwiej mu się urwać będąc kolejną opcją.