Irlandia - Szwecja 1:1
pierwsze spotkanie z (moim zdaniem) "grupy śmierci". Przede wszystkim jestem ciekawy, jak wyglądałaby lewa strona Szwedów, gdyby obok Olssona biegał zawodnik o lepszej jakości niż Forsberg. Fatalny występ tego zawodnika, mnóstwo strat, niedokładnych przyjęć, niemalże każde dośrodkowanie było blokowane/nieprecyzyjne. Dlatego tym większe słowa uznania dla Olssona, który dźwigał tę lewą stronę i był dla mnie najlepszym zawodnikiem z drużyny Trzech Koron. Inna sprawa, że Szwedzi, jako zespół, zagrali bardzo słabo. W barażach chciałem awansu Duńczyków i pożegnania Mortena Olsena na turnieju, ale skoro już awansowali piłkarze Erika Hamréna, to przynajmniej oczekiwałbym dobrego poziomu gry, którego nie zaprezentowali. W pierwszej połowie Irlandczycy największe zagrożenie sprawili strzałami z dystansu. Niewiele zabrakło Brady'emu, a chwilę później w poprzeczkę trafił Jeff Hendrick. Bliski szczęścia był także O'Shea, któremu po dośrodkowaniu z lewej strony zabrakło kilku centymetrów, aby w tempo sięgnąć piłkę i prawdopodobnie skierować ją do siatki Isakssona. W drugiej odsłonie rywalizacji Irlandczycy szybko strzelili gola i równie błyskawicznie przesunęli akcent z ataku na defensywę. Być może takie zdecydowane cofnięcie się było powodem utraty zwycięstwa, lecz nie zmienia to faktu, iż incydent z Clarkiem w roli głównej to z jednej strony efekt udanej indywidualnej akcji Ibrahimovicia, a z drugiej doza pecha i nieszczęścia po stronie irlandzkiej. Inna sprawa, że od momentu straty gola do czasu samobója, Szwedzi mieli swój najlepszy okres w tym spotkaniu. Dwukrotnie groźnie uderzał Ibrahimović, a pomiędzy tymi próba kompromitująco skiksował wspomniany już Forsberg. Dlatego gola nie było, ale klarowne ku temu okazje jak najbardziej. Podział punktów, w perspektywie meczów z Belgami oraz Włochami, to rezultat rozczarowujący dla obydwu ekip.