Czego obecnie słuchacie? - Strona 220

[10]

The Australian Pink Floyd Show był dla mnie naraz.

Drętwy, bezemocjonalny teatrzyk. Byłem i żałowałbym, gdyby nie to, że nie ja płaciłem za bilety.

[blackmore]

The Australian Pink Floyd Show był dla mnie naraz.

Drętwy, bezemocjonalny teatrzyk. Byłem i żałowałbym, gdyby nie to, że nie ja płaciłem za bilety.

Szału faktycznie nie było, można ten projekt potraktować jako ciekawostkę. Instrumentalnie wszystko było dobrze zagrane, do wokalu również bym się nie przyczepił (zwłaszcza "High Hopes" wypaliło, w przeciwieństwie np. do "Hey You"), ale brakowało charyzmy. Z jednej strony to źle, bo jeśli utwory są śpiewane o "czymś", to jednak wypadałoby przekazać trochę emocji, wykazać jakąś ekspresję, jak i dać z siebie więcej podczas solówek gitarowych, ale z drugiej może miało to na celu przypominać np. młodszym odbiorcom, że my tu tylko gramy Floydów. Chcecie coś więcej oprócz muzyki, to sięgnijcie po archiwa.

Autokorekta: *na raz.

Brzmi jak opis Watersa grającego "Dark side of the moon"

Hehe. Ostatnio zauważyłem, że podział na wyznawców Watersa i Gilmoura jest jeszcze bardziej widoczny. Nie ujmując niczego temu pierwszemu, ale jak same późniejsze solowe albumy pokazują, "The Wall" było de facto jego dzieckiem, ale również w żadnym z innych albumów nie odegrał tej roli, co Gilmour.

[blackmore]

Wydaje mi się, że źródłem podziału jest jednak konflikt, który powstał po "Dark Side of the Moon" między Watersem i właśnie Gilmourem. Nawet ostatnio, jak się pojawiła informacja o przyszłorocznym koncercie tego drugiego w Polsce, to zaraz dały o sobie znać również głosy zachwytu nad koncertem "The Wall" Watersa, że największe show w historii rocka itp. W ogóle jestem ciekawy, jak dzisiaj wygląda zainteresowanie twórczością Floydów za czasów Barretta. Po najbardziej spektakularne albumy sięgnie każdy, bo co by nie mówić, to "The Wall" okazał się trochę bardziej komercyjnym projektem, a poza tym jest film, jest słynny teledysk itd., a "Dark...", czy "Wish..." to już utarte tytuły i swoją treścią wpisują się w tę znaną powszechnie klasykę lat 70., czy nurt neoprogresywny w 80. A jednak te pierwsze płyty są najbardziej psychodeliczne i zastanawia mnie, czy jeszcze do ludzi trafiają. Inna sprawia, że w tej materii i tak zawsze wolałem King Crimson, ale tu niestety jest ten problem, że na "Red" się zespół skończył... Wielokrotnie próbowałem coś znaleźć w późniejszych albumach, ale to już nie to. Jeszcze do niedawna mnie to zastanawiało, ale po tym jak przeczytałem wywiad z Adrianem Belew, w którym przyznał, że po rozpadzie już Fripp nie trzymał na wszystkim łapy, to przestaje mnie to dziwić.

[10]

Instrumentalnie wszystko było dobrze zagrane

Poprawnie, choć uleciały chłopakom drobne szczegóły, jak na przykład echo gitary przy unisono w "Dogs". Powiem ci, że u nas w Olsztynie lokalni muzycy porwali się z motyką na słońce i zrobili koncert PF, dodatkowo przearanżowując utwory i wplatając jeden w drugi. Myślałem, że będzie świętokradztwo, a zagrali to lepiej niż Australian. I za dychę

A to nie jest tak, że Syd Barrett > Roger Waters

Nie.

Jak dla mnie w ogóle Floydy zaczynaja się od TDSOM. No, może od Echoes. Ale Crimsonów, poza dosłownie dwoma utworami ("Epitaph" i "Starless") nie kumam. Z typowo progresywnych zespołów najlepiej mi wchodzi Mars Volta.

[blackmore]

Z typowo progresywnych zespołów najlepiej mi wchodzi Mars Volta.

Również lubię, ale nie masz wrażenia, zwłaszcza na pierwszych dwóch płytach, że mocno inspirowali się Pain of Salvation?

Ale Crimsonów, poza dosłownie dwoma utworami ("Epitaph" i "Starless") nie kumam.

"Starless" jest utworem, dla którego moje ucho okazało się najbardziej wrażliwe. Uwielbiam zgasić światło, położyć się na łóżku albo usiąść na krześle przed głośniczkami i przez 12. minut przy zupełnej ciemności, delektować się tym narastającym napięciem... Jedno z moich ulubionych muzycznych dokonań w ogóle. "Epitaph" ok, zarówno w wykonaniu Lake'a, jak i późniejszym Wettona. Oni potrafili mieć nierówne płyty, ale na każdej znajduje się przynajmniej jeden kawałek, który mnie zachwycił. Z pierwszej "The Court of the Crimson King", "Epitaph" i na upartego "Moonchild", aczkolwiek szkoda, że po 5. minutach zaczyna mniej się podobać, ponieważ późniejsze dźwięki są zbyt delikatne, momentami ciężkie do wyłapania. Z drugiego albumu cenię "In the Wake of Poseidon" oraz "The Devil's Triangle". Słuchając płyt "Lizard" oraz "Islands" myślałem, że już nic mnie nie porwie i swego czasu chciałem je uznać za duży regres w twórczości Crimsonów, ale obydwa krążki ratują zamykające całość utwory, do których lubię wrócić. Z "Larks' Tongues in Aspic" wolę pierwszą część, zresztą najlepsza ze wszystkich (liczę też te kolejne, trzecią i czwartą z późniejszych czasów). A z płyty poprzedzającej "Red" bez wątpienia finalny "Fracture".

Późniejsze projekty udowodniły jedno. King Crimson sprawdzał się w długich, rozbudowanych utworach. Niestety, te 4-minutowe kawałki są zbyt skąpe, artyści wręcz się w nich duszą. Co dziwne, bo przecież mamy np. Levina, jednego z lepszych basistów, jakich dane mi było słuchać, czy wciąż obecny jest Fripp. Nie wiem, może poszukiwali nowego stylu, chociaż w kilku późniejszych utworach przebijają się nawiązania do pierwszego okresu twórczości (np. "Requiem").

[10]

Pain of Salvation?

Nie znaju. Też takie opętańcze zmiany tempa i klimatu? Którą płytkę warto przesłuchać, żeby to usłyszeć?

[cloner]

- a ja wracam do korzeni! Aggro Berlin! jedyny prawdziwy raper z maską

[j1mmy]

[Rezus]

Paradise Lost - No hope in sight

[Sinik1988]

[cloner]

- nowy singiel Mr. Polska

[blackmore]

Pain of Salvation?

Nie znaju. Też takie opętańcze zmiany tempa i klimatu? Którą płytkę warto przesłuchać, żeby to usłyszeć?

"Entropia", "Remedy Lane" oraz "Road Soalt". Naturalnie trafią się utwory zaprzeczające tej teorii, ale te najbardziej znane są moim zdaniem porównywalne.

Gildenlöw to generalnie ciekawy artysta. Dobrze go było zobaczyć na koncercie we Wrocławiu, a ponadto np. w 2010 roku był aktywnym uczestnikiem zespołu Transatlantic. Stolt i spółka zabrali go na trasę i grał na gitarze, klawiszach, czasami się dzielił zdolnościami wokalnymi.

[coco]

najnowsze moje znalezisko

[Rojiblanco]

Pablopavo

[Dr.Football1]

Kawalek z Sons of Anarchy. Mocno zajebisty.