seba82, dzięki, że podzieliłeś się tym z nami. Ogromnie podziwiam Ciebie i Twoją żonę!
U nas w rodzinie jest jeden przypadek, który również bardzo mocno działa mi na wyobraźnię. Małżeństwo po 70-ce, mają syna przed 50-ką. Od tych 50 lat żyją całkowicie dla dziecka, które nigdy nie było samodzielne - do dziś ubierają go, kąpią i podcierają. Sami są już w poważnym wieku, chorują i słabną, a syn jest silnym typem, który potrafi być agresywny, rzucać przedmiotami i demolować mieszkanie - i nie kuma, że robi źle. Twierdzi, że czeka aż umrą - i tu też nie kuma, co się z nim stanie, jak rzeczywiście coś im się przydarzy. To jest straszny ludzki dramat, całe dorosłe życie poświęcone dziecku, które nie ma i nigdy nie będzie miało normalnego życia, a do tego kosmicznie boisz się, co z nim będzie, gdy odejdziesz. I to są takie rzeczy, których ludzie nie są sobie w stanie nawet wyobrazić. Ja widzę to na własne oczy, a i tak nie umiem nawet wczuć się w ich skórę.