FC Barcelona (zbiorczy) (cz.2)

[Kluchman]

Trochę Wojtek skupiłeś się w swojej krytyce na stylu wypowiedzi, a nie na meritum. A meritum jest takie, że na boisku trzeba cały czas myśleć i każde zagranie - czy to z piłką czy bez niej - ma czemuś służyć. To mniej oczywiste spostrzeżenie, niż mogłoby się wydawać. Często ćwiczy się wymyślone i narzucone schematy, a nie podejmuje się dyskusji o tym, dlaczego są one właśnie takie. Jest tutaj dużo filozofowania, bo to typowe dla Barcelony i idei klubu innego niż wszystkie pozostałe, a Xavi jest skrajnością w tym myśleniu. Jednak bardzo uproszczony podział trenerów na tych, którzy cierpią bez piłki i tych, którzy nie wiedzą, co z nią zrobić, jest zadziwiająco trafny. Bo atak pozycyjny jest bardzo trudny i widać to zwłaszcza, gdy nawet drużyny pokroju Realu Madryt w meczu z Osasuną czy niedawno Barcelony Koemana zaczynają wykonywać dziesiątki bezmyślnych dośrodkowań w pole karne.