Masz bardzo dużo lat, masz dużo lat przepracowane w jednej firmie. Jesteś kozakiem w tym co robisz, GIGACHADEM jakby to napisała grupa "1 z 10", masz kumpli, którzy są równie dobrzy co ty. Co roku, co ciekawe na przełomie maja i czerwca (dziwna data) rozgrywa się walka o tytuł pracownika roku. Raz wygrasz, raz przegrasz, naturalna kolej rzeczy podczas rywalizacji. Nie zmienia to faktu, że jesteś w grupie najlepszych. Mirki i Helenki patrzą na Ciebie z podziwem. Zarabiasz kupę kasy. Raz na rok podczas sierpniowej rekrutacji pojawiają się nowe osoby, ale nie są w stanie wytrzymać tempa tego szalonego wyścigu, odpadają od razu, brakuje im jakości pracy, sił.
Pewnego razu, wieczorem. Zimnym jak skurwysyn wieczorem podchodzi do Ciebie ojciec, człowiek z sukcesami, na którego z podziwem patrzy pół świata, drugie pół go nienawidzi. Wie że niebawem będzie musiał odejść, ma do swojego dzieciaka jedną, ostatnią prośbę. "Zrób coś dla mnie.", i zaczął opowiadać. "Jesteś bogaty, ale lepsze od bycia bogatym jest być zajebiście bogatym, twój szef, okropny typ, dla tych młodych to wzór, otwiera im nowy świat, dla Ciebie to złodziej. Wypracowujesz mu cały zysk, Ty i Twoi kumple. To Wy napędzacie ten projekt." I w sumie uświadamiasz sobie, że ma racje. Bez Was ta firma upadnie. "Załóżcie coś własnego, miejcie więcej dla siebie i innym też dajcie więcej, zróbcie coś lepszego. Ja Wam pomogę."
Hymn Ligi Mistrzów to fajna sprawa, ale na nowych zasadach, z systemem spadków i awansów, Superliga ma więcej sensu niż cokolwiek innego w obecnym futbolu. Wszystko, żeby raz na zawsze pokazać środkowy palec UEFIE i FIFIE.
Tak więc Florentino, po raz kolejny pokaż całemu światu kto jest najlepszy (i choć nieraz zdarzało mi się narzekać na Pereza, IMO słusznie), weź tego Agnellego czy tam Laportę i działajcie.