Borys, bo tak go nazwałem to kundelek wyglądający jak szczeniak owczarka, ma troszeczkę problemów z nadwagą, ale i tak jest najładniejszym psem w okolicy(to niesą przechwałki 
) Jak na 28 kilogramowego pieska jest bardzo żywy, a do tego niezawsze robi to czego się od niego oczekuje, prawdę mówiąc nauczyłem go tylko podawać łapę, a i tak robi to tylko za "łapówkę", ale to ma swoje dobre strony. Dzięki temu niezachowuje się jak sterowana lalka, a jak członek rodziny za jakiego go uważamy. Borys ma swoje prawa, ale odwdzięcza się nam swoim wielkim przywiązaniem. Każdy powrót do domu to jego eksplozja radości, którą można porównać z wybuchem bomby jądrowej, jego radość w oczach, gdy próbuje nas obudzić albo zdziwienie, gdy każemy mu zejść z kanapy sprawiają, że człowiek patrzy na świat z większym optymizmem i radością. Po czterech latach z Borysem niewyobrażam już sobie życia bez tego stworzenia, na szczęście to wciąż młody pies, który jeszcze pewnie wiele razy przysporzy mi niezapomnianych wrażeń...