Nie widzę na razie innego kandydata na przyszłorocznego mistrza niż Manchester City. Ten klub stoi u progu historycznej i bezprecedensowej w Anglii szansy zarówno na zdobycie wszystkich sześciu trofeów (nie liczę EFL Cup, który nie ma już swojego odpowiednika w żadnej z najlepszych federacji), jak i zostania czterokrotnym z rzędu mistrzem Premier League. Taka szansa wiąże się z równie dużą presją, ale od profesjonalnych sportowców należy raczej oczekiwać, że doda im skrzydeł, a nie je odbierze.
Co więcej, żaden inny zespół w Premier League nie cechuje się jednoczesną umiejętnością gry na tak wysokim poziomie (Liverpool, Arsenal) i możliwością całosezonowej gry na wszystkich frontach dzięki głębi składu (Chelsea). W takiej sytuacji trudno byłoby sensownie założyć, że ktoś odbierze Obywatelom tytuł. Być może działania podjęte w trakcie okienka transferowego przyniosą nowe rozdanie sił.
Niestety, również i mój klub najprawdopodobniej nie rzuci wyzwania piłkarzom Pepa Guardioli. Pisałem już, że jestem zadowolony z pracy wykonanej przez Erika ten Haga, ale przed jego drużyną jeszcze długa droga na piłkarski szczyt. Manchester United nie posiada gotowego wyjściowego składu, nie wspominając już o rozbudowanej ławce rezerwowych na zadowalającym poziomie. Moim zdaniem, w pierwszej kolejności brakuje nam nowoczesnego bramkarza, ósemki do środka pola i bramkostrzelnej dziewiątki, która boiskową inteligencją i umiejętnościami technicznymi dopasuje się do stylu gry preferowanego przez trenera ten Haga. Należy również wspomnieć, że obecny sezon Premier League cechował się dziejową słabością Chelsea, Tottenhamu i Liverpoolu. Jeśli wszystkie te drużyny - razem z Manchesterem City, Arsenalem i Newcastle - wzmocnią się i zaczną grać na poziomie, Manchester United może mieć problem z dostaniem się do Ligi Mistrzów. Z tego powodu, najbardziej zależy mi, aby Holender postawił na budowę drużyny i walkę o pierwszą czwórkę. Wszelkie trofea powinny być kwestią drugorzędną. Nie warto bowiem oddać Ligi Mistrzów za zwycięstwo w Pucharze Ligi, a na bardziej wartościowe puchary możemy być po prostu za krótcy.