Czym się dokładnie różnią ta taktyka 343 Amorina od 343 którym swego czasu grało pół Premier League? Najpierw Conte zaczął grać 343 i z kuluarach zgarnął mistrzostwo, mając Mosesa na wahadle czy Azpilicuete na środku obrony. Potem sposób na tę Chelsea odkryli Pochetino i Guerdiola przestawiając swoje Spurs i City na taktykę 343 i dość długa tak grali, a pod sam koniec tą taktyką grał nawet Wenger (potem Emery i nawet Arteta wygrał swój jedyny dotąd puchar grając 343).
W każdym z w/w przypadków mieliśmy sytuację że kluby przeszły nagle na taktykę 343 mimo że żaden z trenerów wcześniej nią nie grał a kadry były skrojone pod inne ustawienia i każdy z tych klubów zaliczył dzięki tej zmianie nagły wzrosty wyników i zupełnie nikt nie płakał że np w Arsenal na wahadle musi biegać Oxlade-Chamberlain (i wyglądał tam świetnie!) czy Sane na wahadle w Man City itd. Zespoły nagle przeszły na nową taktykę, wielu graczy musiało zacząć grać w zupełnie nowych rolach i były nagłe skoki jakości i poprawa wyników.
Dlatego wytłumaczcie mi czym się tamte 343 różniły od Amorinowego 343, że żaden piłkarz nie potrafi grać w tej taktyce i trzeba jakiegoś mitycznego przebudowania kadry pod nią?