Do pewnego stopnia tak, ale Hiszpania, Niemcy, Anglia czy Portugalia per capita są dalej mocne w szkoleniu młodzieży + kraje jak Polska czy Norwegia posiadające najlepszych piłkarzy na świecie co w latach 90-tych byłoby absurdem (wiadomo, był np. Stoiczkow, ale chyba liczba mocnych graczy spoza topowych krajów obecnie jest dużo większa). W klubowej piłce to już w ogóle: dużo większa liczba transferów, brak limitów dla obcokrajowców, możliwości wyjazdów dla zawodników, rozwój piłki w Afryce czy niepiłkarskich krajach jak Norwegia - powoduje, że całościowo poziom jest dużo wyższy. Np. takiemu Lewandowskiemu dużo ciężej byłoby o kontrakt w Dortmundzie w 1992 roku przez limity dla obcokrajowców, kto wie jak by się rozwinął.Maciek (interista) pisze: ↑11 wrz 2025, 11:34To nie jest przypadkiem tak, że w jeszcze latach 90 dzieciaki wychowywały się na podwórku, a teraz mamy wychowanych w smartfonach itd. Plus leżąca demografia, więc już na poziomie młodzieżówek ta selekcja jest zwyczajnie uboższa. Oczywistym wyjątkiem w Europie pozostaje Francja. Dzięki nadal licznym zaciągom z Afryki, dla których sport to realna szansa na wyrwanie się z biedy.
Włoska piłka to chyba ssie na każdym poziomie: niewielu fajnych trenerów, niewiele fajnych talentów, politycznie burdel, a to pokolenie Berlusconich i Morattich to chyba nie nadawało się do prowadzenia klubów we współczesnej piłce, więc Milan czy Inter były zostawione w kiepskiej sytuacji finansowej i dopiero ludzie z zewnątrz to ogarnęli (i Inter z Milanem mają 2,5 większe przychody niż w 2013/2017 roku).
'Za mało prawdziwych Włochów, za dużo czarnych' - prędzej za dużo Włochów i za mało czarnych.
