Bo to nie jest zestawienie tytułów. Nie chodzi o to, żeby wierzyć autorytetom (prawdziwym lub nie) tylko nauce. Mamy opublikowane wyniki badań, mamy artykuły przeglądowe z wielu badań na dany temat. Zanim zostaną opublikowane, są dokładnie sprawdzane pod względem merytorycznym (w tym metodyki) przez kilku ekspertów w danej dziedzinie. Każdy z nich oceania pracę niezależnie. Zwykle w pracy trzeba wprowadzić poprawki. Nieraz w ogóle nie zostaje przyjęta.
Oczywiście to wszystko nie jest idealne - zdarzają się błędy, zdarzają się próby świadmego oszustwa. Człowiek zawsze może być najsłabszym ogniwem. Ale cały proces jest tak zorganizowany, by minimalizować ryzyko. Zdarza się niestety, że jakiś błąd zostanie wychwycony za późno, ale takie prace są wycofywane.
I teraz mamy opinię jednej osoby. I mamy drugą osobę, która przedstawia twarde dane, które pokazują, że jest inaczej. Pokazuje kinkretne publikacje naukowe, które przeszły cały proces badań i recenzji, każdy może sobie do nich zajrzeć i poczytać. Nie każdy zrozumie wszystko, tematy bywają też złożone. Ale to są najlepsze, najbardziej obiektywne źródła wiedzy, jakie posiadamy.
A dużo ludzi tego nie lubi, nie chce im się w to wszystko zagłębiać. Wolą proste odpowiedzi. I taki wywiad potem robi zasięgi - prosta treść, chwytliwa, pasująca komuś do światopoglądu. Kto sprawdzi, czy prawdziwa? Mało kto, do tego potrzeba pewnej wiedzy i wysiłku. Łatwiej przyjąć bezkrytycznie.
Ale taka pani profesor ze swoimi opiniami uznania w środowisku naukowym nie zdobędzie. Bo, jak to mówią, nadzwyczajne twierdzenia wymagają nadzwyczajnych dowodów. A tutaj, gdy powiesz "sprawdzam", dowodów brakuje lub wręcz wprost tym twierdzeniom zaprzeczają.