Pomijając bolączki, które ciągną się za serialem od samego początku to mamy też chyba najwierniesze dotąd podążanie za fabułą z książek (Chrzest Ognia i częściowo Wieża Jaskółki). Oczywiście tu i tam wciąż pojawiają się niezbite dowody tego, że osoby odpowiedzialne za budowę świata oraz postaci tej opowieści nadal mają spore problemy z ogarnięciem niuansów w Fantasy.
W kwesti "rozwoju" postaci na przestrzeni całego serialu najbardziej rozbawiło mnie chyba to co zrobili z postacią królowej elfów Francesci Findabair. W pierwszym sezonie idealistka przewodząca gówniarzerii Scoia'tael, w drugim intrygantka korząca się przed Emirem i innymi ludźmi, w trzecim z dumnej, długowiecznej i kostycznej elfki (która w książce wznosiła się ponad ludzkie słabości) zrobili targaną bardzo ludzkimi emocjami - maniaklną morderczynię. W czwartym sezonie zaś twórcom wyraźnie zabrakło już pomysłów więc uczynili Stokrotkę z Dolin, Ain Seidhe - Starszą Krew... zapitą ladacznicą dupczącą się ze zgryzoty po tawernach.
Podobny kalejdoskop stał się udziałem postaci Vilgefortza, który niestety od początku musiał zostać komiksowym złolem, koniecznie z szramą-na-ryju i sztucznym okiem... Buwahahaha.
Na szczęście w tym sezonie było też sporo plusów do których zaliczyć można: cały wątek Ciri ze Szczurami oraz wątek Loży Czarodziejek (pomiając logikę częsci wydarzeń w Montecalvo), Sharlto Copley jako Bornhalt (choć trochę za bardzo szalony jak na mój gust ale i tak świetnie pasował) czy postać Regisa grana przez Fishburna.
Już po pierwszym sezonie było wiadomo, że to nie będzie udana adaptacja Wiedźmina. W drugim serial całkowicie utonął - nawet na płaszczyźnie przygodowego fantasy. W trzecim próbowano ratować co się da... ale pacjent już od dawna nie żył. Czwarty sezon to w zasadzie restart, który paradoksalnie... wypada całkiem dobrze jako przygodowe fantasy i nawet przyzwoicie pod kątem ekranizacji książki. To nadal nie jest ten Wiedźmin, którego większośc by sobie życzyła ale za to jest sporo zabawy jako fantasy TV.
Ocena 4 sezonu: 3,5 na 5