Najsmutniejsze to ukazanie nawet nie społeczeństwa, a tego całego prlowskiego betonu i propagandy. Dobitny i smutny obraz państwa polskiego w tamtym okresie.
Spoiler:
Liczyli się tylko ci na samym szczycie i ich propaganda sukcesu, którą sterują, jak w końcowych, finałowych scenach gdy sekretarz Grudzień na konferencji odczytuje te wszystkie dane i chwali się jak sobie poradzili z problemem, który oczywiście sami wykryli, a w tym samym czasie doktórka nie broni nawet swojej pracy
