Nie ma Polaków i Włochów, więc oglądam turniej kompletnie na luzie, ale cała otoczka Mistrzostw Świata jest dla mnie wyjątkowa. Lubię pełne trybuny w barwach narodowych, egzotyczne pojedynki i całą atmosferę piłkarskiego święta. Były niespodzianki, comebacki, dramaturgia, kontrowersje czyli sól kopania świńskiego pęcherza.
W całej piłce reprezentacyjnej najbardziej urocze jest, że sobie nie możesz kupić brakującego ogniwa, a niewątpliwą rolę odgrywają inne cechy niż jakość czysto piłkarska. Taka Argentyna pewnie jako klub szukałaby jakiegoś dryblera ala DiMaria i to na dwa skrzydła czy następstwa za wiecznego Taglafico.Hiszpania z napastnikiem bez nogi robi finał. Messi z zakolami ustawia do pionu nowe pokolenie gwiazd i doprowadza do rozpaczy Kamila Gale. Wspaniała rzecz.