A to mój wiersz :
Organizm bólu
Ciszę przerywa ... głuche milczenie.
Zduszony okrzyk po ustach się wije.
Łzy płyną wolno po suchych policzkach,
Pięść zaciśnięta po piersi się bije.
Głupie uczucie, młodzieńcza nowość.
Czemu tak łatwo wszystko porzucić?
W oddali umysłu zabili rybaka,
Bo chciał swoje sieci na serca zarzucić.
Złamane poczucie własnej wartości
Przechadza się smutno po pustej sali.
Szuka po kątach tego, co uszło ...
Widzi ... światełko w ciemności, w oddali.
Tak trudno złapać za rękę radość,
Ucieka trapiona smutku rozkoszą.
Pęknięte od wstrząsu ulotne uczucia
Po sercu nadzieję i wiarę roznoszą.
A w zapomnienie próbuje wskoczyć
W złoto odziane, wspaniałe wspomnienie.
By w czarnej otchłani ludzkiej niedoli
Odrodzić się i zostać ulotnym marzeniem.
Legną na polu bitwy rycerze.
Walczyli o szczęście u boku swej damy.
A teraz przekłóci włócznią odrzucenia
Przybyli pod nieba pokrwawione bramy.
Rycerze to myśli bijące się z sobą
Pragnące zwyciężyć, a nie liczyć rany.
Bez wsparcia kompanów z serca drugiego
Położył się wojak swą męką zalany.
W umyśle serc łaski szukają schronienia.
Z pochodnią wędrują wołając do Boga.
Chcą słyszeć odpowiedź od serca drugiego,
Niech wskaże im szlak, gdzie prosta jest droga.
Odziani w miecze błyszczące odwagą
I tarcze pragnące bronić radości...
Ogromni strażnicy spokoju serc strzegą,
Bronią oblicze od smutku i złości.
Orszak nadziei mknie po bezdrożach.
W nim siedzi postać malego człowieka,
Który ze łazmi na suchych policzkach
Krzyczy! Bo widzi światełko z daleka!
Chłopak wyciąga ręce przed siebie
A trup rybaka do życia się budzi.
Łapie za sieci, zarzuca na nowo
I łączy na nowo oboje ludzi.