Koniec balu panno Lalu.
Niezbyt mam o czym pisać, nic odkrywczego nie napiszę. Nie ma co robić konkursu, kto bardziej zgryźliwy będzie. Nie ma kogo chwalić, ganić można każdego.
DC powinien zostać.
Od drużyny Lozano i medalu na poprzednich mistrzostwach minęły 4 lata. Wtedy wydawało się, że drużyna jest stabilna i będzie tylko lepiej. Była wiara i przekonanie, że w najbliższym czasie dorośniemy i dopadniemy Brazylię. Dopadli ja inni, nam nie było dane. Po tych dwóch meczach mam wrażenie, że z drużyny nie pozostało nic. Czy to wina Lozano albo DC? Chyba nie całkiem. Kilka moich przemyśleń co do tego, co stało się z zawodnikami z tamtej kadry.
- Wlazły nie wykorzystał talentu.
- Winiarski zbyt szybko się poddał, poddał się u szczytu (to lepiej niż w połowie drogi, ale lepiej się nie poddawać)
- Bąkiewicz zgodził się na rolę rezerwowego, mimo że powinien grać w pierwszym składzie w zespołach walczących o mistrzostwo
- Grzyb zwyczajnie zgasł i tak był najsłabszy z 3 środkowych
- do Kadziewicza nie mam nic, chłopak walczy o swoje i pokazuje, że ma charakter. Inna kwestia, że charakter który nie pasuje DC
- Szymański zrobił co miał zrobić wtedy, nigdy więcej nie grał na takim poziomie by wrócić do reprezentacji
- Żygadło zrobił złą atmosferę w kadrze i stało się to co się stało - wyleciał, sportowo może i lepszy od Łomacza
- Gacek czy Ignaczak bez różnicy, więc brak Piotra był nieodczuwalny
Szkoda mi zwłaszcza dwóch Panów W. A raczej tego jak potoczyła się ich kariera. Boję się tego, że młodzi nie wyciągną z tego wniosków. Popełnimy te same błędy co Włosi. Zapatrzeni w swoja siłę i rosnącą w siłę (obcokrajowcami) ligę stracimy z oczu naszą faktyczną pozycję. Nie możemy dopuścić do tego. Trzeba wreszcie sobie uzmysłowić, że liga powinna wspierać rozwój naszych siatkarzy.