Po przyjściu Mazzariego dosyć sceptycznie podchodziłem do komentarzy dotyczących przemiany Interu. Z Napoli zrobił oczywiście świetny wynik, ale bardziej przypisywałem to roli wielkich nazwisk, których u nas wiadomo jednak brakuje. Do tego mercato bez wielkich fajerwerków (może przesadzam, ale na tę chwilę są to bardziej perspektywistyczni zawodnicy niż fundamentalne wzmocnienia). Ale po tym meczu mocno biję się w pierś. Kiedy ostatnio wygraliśmy tak wysoko na wyjeździe i to bez straty bramki? Co prawda pierwsza połowa mocno przeciętna, ale po przerwie - pełna kontrola. Ciekawa jaka w tym zasługa zdolności motywacyjnych "Numero Uno". Dziwne to uczucie, oglądać Inter i nie klnąć na dziurawą obronę, bezpłodne ataki pozycyjne i rozgrywanie bez większego sensu.
Prawdopodobnie dałem się ponieść optymizmowi, ale raczej nie jestem urodzonym optymistą i wietrzę tu coś "grubszego".
PS.1. Szkoda tej kontry z 87 minuty
PS.2. Belfodil bez bramki, ale przynajmniej nieźle się ustawiał.