Smutne. Ale to, że Ty czułeś się wyautowany, nie znaczy, że tak było w latach dziewięćdziesiątych w całym kraju
Ja mogę powiedzieć, że PS1 nie miałam i wyautowana nie byłam i wychodzi nam 1:1 
No smutne. Na szczęście nadrabiałem pewnością siebie i miałem gdzieś, że oni gadali o grach, ja ciągle namawialem wszystkich na grę w kosza i w piłkę (na słupki od kosza).
W sumie dobrze wyszło, sporo ciekawych wątków się przewinęło
Ciekawe, czy teraz takie miejsca jeszcze funkcjonują. Jakiś czas temu widziałam jedną w centrum, ale teraz pewnie już wszyscy jesteśmy tak mobilni dzięki telefonom, że nie jest to już potrzebne.
Oczywiście, że tak. Warunki, w tym takie rzeczy, reguluje się na piśmie.
Wybredność zasadniczo bierze się z tego, o czym pisał ci Cement. Jest to raczej utrwalony konsensus, że bardziej wybredni są przedstawiciele tej płci, która biologicznie więcej inwestuje w potomstwo. U człowieka pewnie dodatkowo dochodzi niezależność emocjonalna, siła charakteru (kobiety statystycznie znacznie częściej zapadają na depresję) itd. To taki paradoks, bo biologicznie kobiety wcale nie są "słabszą płcią". Przykładowo dzięki temu, że mają dwie kopie chromosomu X, są dużo mniej podatne na wiele chorób genetycznych. Nawet niekoniecznie jest to proces w pełni uświadomiony i niekoniecznie zależny od tego, czy dany osobnik faktycznie to potomstwo chce mieć, bo taki wybór jest ewenementem. Człowiek jest bardzo wyjątkowym gatunkiem również z tego powodu, że samice uprawiają seks w czasie, gdy nie mogą zajść w ciążę. Mamy obecnie również możliwość regulowania płodności. Mimo to struktury mózgu człowieka odpowiedzialne za podstawowe procesy życiowe, w tym rozmnażanie, działają bardzo podobnie do mózgów innych gatunków. Pierwsze miasta i duże zorganizowane społeczności zaczęły powstawać zaledwie tysiące lat temu, co w skali ewolucji jest niezwykle krótkim okresem, a co dopiero mówić o czasach od rewolucji przemysłowej do współczesności. Dobór partnerski u człowieka jest oczywiście bardziej skomplikowany i bierze pod uwagę wiele czynników zdroworozsądkowych i to u obydwu płci. Faceci też w różnym stopniu biorą pod uwagę wykształcenie partnerki, czy jej majętność, o której piszesz. Co prawda do małżeństwa posagów już się nie wnosi, ale żyjemy w czasach, gdy konsumpcjonizm stoi na bezprecedensowo wysokim poziomie, kobiety szturmem podbijają rynek pracy, a przeciętna pensja jednego mężczyzny często jest niewystarczająca, by utrzymać w komfortowych warunkach kilkuosobową rodzinę. Nie da się tego rozłożyć na czynniki pierwsze i poddać dokładnej analizie na gruncie badań nauk społecznych, bo zasadniczo ludzie nie wiedzą, dlaczego tworzą pary z tymi, a nie innymi partnerami, więc próbuje się badać poziomy hormonów, skanować mózgi, badać wpływ zapachu partnera itd. Jak poznawałaś swojego małżonka, to nie było tak, że oboje usiedliście z kartką i długopisem, rozpisaliście wszystkie za i przeciw, nadając wagi poszczególnym argumentom (przy czym twoja lista jako bardziej wybrednej była dłuższa), a po zsumowaniu punktów obojgu wam wyszło, że w sumie jesteście dla siebie stworzeni.futbolowa pisze: A mnie to wciąż zdumiewa. Ale może dlatego, że biorę pod uwagę jedynie wygląd, a nie inne kwestie, o których była mowa - jak status ekonomiczny. Chociaż z drugiej strony - jeżeli u kobiet bierze się pod uwagę mniej czynników (raczej faceci nie patrzą na majętność, samochód itd), to czy ta wybredność nie bierze się po prostu z tego, że kobieta musi wziąć więcej kwestii pod uwagę przy wyborze faceta i po prostu ma trudniejszy wybór?
Chyba coś jest w tym, że inni postrzegają nas takimi, jakimi sami siebie postrzegamy, choć oczywiście to daleko idące uogólnienie. Jeśli same uważają się za nieatrakcyjne i wybrakowane, to dlaczego jakiś mężczyzna miałby mieć o nich inne zdanie? One to komunikują samą sobą, przez zachowanie, gesty, ton głosu itd. Próba "poderwania" takiej dziewczyny musi być wyjątkowo frustrującym procesem (Bo co on we mnie widzi? Pewnie chce się tylko zabawić i mnie tylko wykorzystać). Same muszą sobie pomóc poprzez podjecie działań, może skorzystać z pomocy psychoterapeuty. W Polsce nie jest to normą, ale już w Ameryce nikogo to nie dziwi. Trzeba też uświadomić sobie, że właściwie nie ma ludzi, którzy mając taką możliwość zupełnie niczego nie chcieliby w sobie zmienić.
A co zrobiły żeby dojść? Jak jesteś pasywny, to nie znajdziesz partnera. Nawet najatrakcyjniejsza i mająca powodzenie kobieta musi w pewnym momencie się "zaangażować", by nie być samą.
Jak wyżej.
To zależy. Jeśli przyjąć, że strategią reprodukcyjną samca jest to, by jak najszerzej rozprzestrzenić swoje geny, a więc zapłodnić jak najwięcej partnerek, to w sumie może być zadowolony. Poza tym ładna partnerka u boku zawsze robi pewne wrażenie na otoczeniu. Reszta jest kwestią oceny społeczeństwa. Nie warto brać za żonę partnerki, której jedynymi istotnymi atutami są ładna buzia, jędrny biust i zgrabny tyłek, ale jako tymczasowa kochanka może się sprawdzić. Może zostawić po sobie ciekawe wspomnienia na przyszłość.
Zgadzam się, dużo przebywałem przez ostatnie 2-3 latach z ludźmi w wieku 18-21 lat. Facebook to wiadomo, że każdy ma, ale snapchat i instagram to obowiązek. Dodatkowo modne koszulki, niektórzy obcisłe spodnie itd. Kwestia mody, gustu, stylu życia czy presji - nie wiem, ja zawsze się ubierałem tak, żeby mi było wygodnie. Dużo razy słyszałem komentarze na ten temat, ale średnio to robiło na mnie wrażenie.
U mnie na podwórku jak ktoś nie umiał grać w piłkę to od razu był "gorszy". Chłopak musiał byćwysportowany, szybki itd. Jak nie był to praktycznie nie miał po co wychodzićz domu bo całe dnie kopaliśmy na ulicy.
No właśnie, mnie też to mocno zdziwiło. Mieszkałam w jednej z lepszych dzielnic miasta - jeszcze wtedy - wojewódzkiego, gdzie raczej ludzie na byt narzekać nie mogli, a nie przypominam sobie dziesięciolatków jarających się konsolami. Takie rzeczy przyszły duuużo później.Tomusmc pisze: Z konsolą to jakaś bzdura wyssana z palca. Może w Bytomiu każdy miał ps i wstyd było nie mieć. Ja konsolę dostałem od kuzyna jakieś 15 lat temu i byłem jedynym posiadaczem tejże zabawki. Nikt przez to nie traktował mnie jak króla ani ja nie patrzyłem na nikogo z góry. Nie było takich wyznaczników jak teraz
U nas po części też tak było, w sumie piłka liczyła się najbardziej. Ale np. moi dwaj najlepsi ziomkowie z podstawówki byli spokojnymi facetami, którzy średnio piłkę ogarniali, a i tak dobrze się z ludźmi trzymali. Nie wiem, może to specyfika mojej klasy, ale jakiejkolwiek alienacji doświadczyły u nas w podstawówce dwie osoby - dziwak chodzący na palcach, który specjalnie prowokował wszystkich, by dali mu w ryja i dziewczyna, która do nikogo się nie odzywała.
Najgorzej, że to dotyka coraz młodszych. Nasz chrześniak nie założy niemarkowych ubrań, bo "siara". Ale od początku wiedziałam, że z nim będzie coś nie tak - już w przedszkolu z jakimś chłopaszkiem obśmiewał innego, że ma "tylko PS2".DDK pisze: Zgadzam się, dużo przebywałem przez ostatnie 2-3 latach z ludźmi w wieku 18-21 lat. Facebook to wiadomo, że każdy ma, ale snapchat i instagram to obowiązek. Dodatkowo modne koszulki, niektórzy obcisłe spodnie itd. Kwestia mody, gustu, stylu życia czy presji - nie wiem, ja zawsze się ubierałem tak, żeby mi było wygodnie. Dużo razy słyszałem komentarze na ten temat, ale średnio to robiło na mnie wrażenie.
Właśnie to jest ten problem, że pewnie nie robią nic. Siedzą w domu, karmią się swoimi lękami i kompleksami i nie za bardzo wychodzą do świata. Ciężko jest takim osobom doradzać, bo często mają postawę w stylu: "ten książę to mi powinien z nieba spaść i przypadkiem zapukać do mych drzwi".
Nastolatki raczej w ogóle nie kalkulują rozsądnieKluchman pisze: Jak poznawałaś swojego małżonka, to nie było tak, że oboje usiedliście z kartką i długopisem, rozpisaliście wszystkie za i przeciw, nadając wagi poszczególnym argumentom (przy czym twoja lista jako bardziej wybrednej była dłuższa), a po zsumowaniu punktów obojgu wam wyszło, że w sumie jesteście dla siebie stworzeni.
futbolowa pisze: W sumie dobrze wyszło, sporo ciekawych wątków się przewinęło
Zawiedliście mniecloner pisze: Nie będzie, bo kończę, właczam sobie film.
Chciałabym jeszcze kiedyś poczuć smak gumy Donald 
Też fajnie wspominam swoje dzieciństwo i żałuję, że moje dziecko nigdy nie zazna tej swobody. To ma jakąś fachową nazwę, nie pamiętam, ale jest jakaś granica, liczona w metrach dosłownie, która daje rodzicowi komfort odnośnie do tego, na jak wiele jest w stanie spuścić dziecko z oka. I o ile dawniej to były kilometry, tak teraz są to już metry (bodaj 250). Ale wcale mnie to nie dziwi - teraz mamy pewnie ze 100x więcej aut i dużo mniej przestrzeni rekreacyjnej, do tego wszystkie te wieści o zwyrolach dookoła, więc rodzice po prostu panikują. No i dawniej na nikim nie robiło wrażenia, że dzieci puszczane są samopas, a teraz od razu opieka społeczna na karku.Ilka pisze:futbolowa pisze: W sumie dobrze wyszło, sporo ciekawych wątków się przewinęłoZawiedliście mniecloner pisze: Nie będzie, bo kończę, właczam sobie film.
Ja w dzieciństwie nie grałam w piłkę, ale i tak miałam mega dzieciństwo. Nie zamieniłabym go na to, które mają dzieciaki w obecnych czasach.
Łaziło się po drzewach, trzepakach, bawiło w chowanego, podchody. Kanapki na kolację brało się w łapę i chodu na dwór ;)A do tego rodzice nie siali paniki, że dziecko o 22 po za domem. Jakiś czas temu z koleżankami z dzieciństwa wspominałyśmy dawne lata i same się dziwimy, że rodzice puszczali nas na biwaku na dyskotekę gdzie trzeba było iść przez las i koło stromego zbocza
To były czasy ...
Jest taka strona na FB Kiedyś było jakoś fajniej i wspominają tam te dawne czasy
IMO w punkt.Tinder to takie miejsce gdzie księżniczki szukają księcia na koniu, a finalnie dostają jedynie konia.
Adoracji to one mają w realnym życiu dość dużo pewnie więc raczej nie tego.
