Domek nr 10 (temat luźny) - Strona 8180

[cloner]

Dobrze że tylko na tydzień wpadłem tutaj.

[Delpiero14]

Niektórzy jak ja akurat walą do mordy kolejnego drinka

xD

[czarny samael]

Ale potem wjechała Europka i grałem do drugiej w nocy, a i tak się zmusiłem do spania.

Jak na nią przechodziłem, to myślałem że syndrom jeszcze jednej tury w Civ V to jest coś mocnego. Daj pan panie spokój, PS+ stało się przez to bezużyteczne.
Teraz jeszcze roleplayowałem i za sto lat wchodzi Viki 2. Czuję, że podobny pożeracz jak młodsza koleżanka.

[Boromir]

Teraz jeszcze roleplayowałem i za sto lat wchodzi Viki 2. Czuję, że podobny pożeracz jak młodsza koleżanka.

Obecnie jadę Branderburg -> Prussia -> Germany i od pewnego momentu to Prussian space marine wchodzi w rywala jak w masło

Potem chyba skuszę się na Venice -> Italy -> Rome z Mare Nostrum jako cel główny.

Albo Krymem zrobić Ruś Kijowską?

Ta gra jest jak nałóg, mam nadzieję, że z tego wyjdę za jakiś czas

Viki czy HoI 4 nawet nie tykam, bo i tak już za dużo czasu marnuję.

[czarny samael]

Ta gra jest jak nałóg, mam nadzieję, że z tego wyjdę za jakiś czas

Najlepsze jest, że rok temu wpadłem, a wciąż czuję się początkujący z racji tego że tutaj jedna gra trwa setki godzin i nie poznajesz w jej czasie mechanik innych nacji.

Viki

Mnie skusiła znacznie bardziej rozbudowana rozgrywka pokojowa.

HoI 4

Tego własnie z uwagi na powyższe nie mam ochoty ruszać, bo to gra stricte wojenna. O wiele bardziej mi się marzy zimnowojenna rozgrywka.

Obecnie jadę Branderburg -> Prussia -> Germany i od pewnego momentu to Prussian space marine wchodzi w rywala jak w masło

Prussia ma chyba najmocniejszą armię, prawda? Jeszcze ich nigdy nie widziałem nawet
Miałem trzy gry (Francja - pierwsza gra, Austria - pierwsza próba WC [jeszcze nie wiem czy udana, ale chyba trochę zabraknie] i Szwecja - ostry i pokręcony roleplay) i teraz pierwszy raz widzę upadek Ming, ale też bez tego ich niby uber dołującego eventu. Ot, zaczęli graniczyć z wielkim Bengalem i na pysk im padł autorytet cesarza.
Ta mechanika jest świetna i powinna występować wszędzie. Ogólnie to kraje za rzadko robią koalicje przeciw blobom (czy to AI, czy gracza).

Potem chyba skuszę się na Venice -> Italy -> Rome z Mare Nostrum jako cel główny.

Albo Krymem zrobić Ruś Kijowską?

Ja chyba będę szedł na zmianę roleplay->WC->roleplay->WC.
Pierwszą grę miałem Francją i w ogóle dopiero ogarniałem mnóstwo rzeczy, a pierwszy tydzień głownie siedziałem na YT i eu4.wiki.
Austrią uczyłem się HRE i je wygrałem, a teraz mam 1675 rok i z obliczeń mi wynika że jednak nie wezmę świata bo dopiero napocząłem Ming, a z Rosją graniczę przy Moskwie, przy czym Osman już nie istnieje, ale kraje indyjskie i Timruidzi nie ruszeni.
I trzecia gra Szwecją, którą własnie chcę przejść na Viki, bo narzuciłem sobie brak rozpoczynania wojen z tymi któzy wcześniej mnie nie sprowokują (tzn. dadzą mi jakiekolwiek casus beli to sobie sam zdobędę kolejne i za 10 lat), co choleeeeernie blokuje rozgrywkę, ale za to:
-raz na 50 lat cheatami wymuszam unię personalną jeśli miałbym wygrać dynastię przy śmierci przynajmniej 65-latka (zdarzyło się dwa razy: z Salzburgiem i Brytanią [zwykłą, nie Wielką ])
-mam pod sobą zwasalizowane kraje HRE i zamiast je jednoczyć, to po prostu cheatami włączę pod siebie wszystkich ówczesnych wasali, ale od razu po zmianie stanę się republiką (obecnie monarchia konstytucyjna i nawet nie członek HRE).
-uznałem wrogów spoza HRE z odpowiednika wojny trzydziestoletniej, za "wiecznych wrogów" i będę ich cisnąć do końca świata

Z drugiej strony narzuciłem sobie wybór proobywatelskich decyzji nawet kiedy są niekorzystne i taki też wybór idei (humanizm zamiast eksploracji, gdzie i tak bunty nie były realnym problemem).

Ogólnie bawiła mnie wojna religijna w HRE. Po mojej, protestanckiej stronie, były katolickie Polska i Hiszpania, a także zreformowana Austria, Węgry i Saksonia, a po przeciwnej katolicki cesarz czeski, katolickie Brandenburgia, Holandia, Wenecja i Francja, a z nimi... prawosławna Moskwa (Rosja nie powstała ) i sunniccy Osmanie ( ). Plus pomniejsi po obu stronach oczywiście.
Rzuciłem Czechom wyzwanie, kiedy Osmanie podbijali Mamluków i Hormuz i zanim ci się pojawili, to już położyłem wszystkich oprócz Moskwy i Turków właśnie
Czesi musieli mieć zdziwko, bo na początku wojny to było tak 200k po mojej stronie vs 300k po ich
To i odziedziczenie przez Polskę tronu Francji to dwie najdziwniejsze rzeczy, które widziałem do tej pory

[DDK]

Tylko ja nie wiem o czym gadacie?

[ozob]

To juz wiem po co sa te pilgrzymki do Czestochowy.

[cloner]

Tylko ja nie wiem o czym gadacie?

Po prostu masz życie, a nie gry.

[czarny samael]

Tylko ja nie wiem o czym gadacie?

Europa Universalis IV, czy też szerzej: seria Paradoxu, bo dzięki converterom można savy z EU IV przerobić tak, żeby działały w grach kolejnej epoki.

Gra, która wciąga jak bagno. Dużo bardziej skomplikowana, niż popularna Civilization V. Bierzesz jeden kraj w 1444 roku i prowadzisz go do 1821 (śmierć Napoleona). Masz eventy historyczne, w cholerę decyzji, polityk, idei i różnych innych mechanik, często unikalnych dla danego kraju (kraje HRE, kraje Chin, kraje Indii, Francja, WB, Kastylia/Aragonia, kraje Rusi, mniejsze nie-europejskie kraje) i działasz na ich indywidualnych cechach. Jeden kraj może mieć mocniejszą jazdę, inny większy zysk z handlu, a kolejny łatwiejszy sposób nawiązywania relacji dyplomatycznych. Tych bonusów i statystyk wzajemnie oddziałujących jest mnóstwo i jeśli włączasz grę bez jakiegokolwiek rekonesansu, to za pierwszym razem prawie na pewno nie wiesz co się tak naprawdę dzieje
Dużo satysfakcji i dużo rozkminiania nawet kiedy nie grasz, nad tym co byś chciał zastosować w grze. Np. myślisz o tym jak zdobyć tron HRE i w pewnym momencie odchodząc od gry i robiąc inne rzeczy myślisz sobie jaki kraj zaatakować, żeby przejąć podczas kilku kolejnych wojen 3 elektorów tak żeby pół Europy Ci wojny nie wytoczyło. Albo jak włączyć się w konflikt z Ottomanami na których albo nie masz casus beli albo nie masz sił które dałyby Ci zwycięstwo w razie gdyby podpisali szybki pokój z tymi których chcesz wspomóc.
Itd.

[Sergek]

Ja wolalem grac w Hearts of Iron (Hiszpania Franco mocarstwem!) albo serie Total War, ale dobrze was rozumiem

[futbolowa]

Ale wiecie, że mamy tu całkiem fajny wątek poświęcony grom, w którym Wasze posty by nie zginęły?

[DDK]

Jeśli chodzi o gry to w ostatnich 4 latach grałem chyba ze 2 savy w CM03/04 i ze 2 razy z kuzynami w skoki narciarskie 2002. Chyba, że online, to jedyan gra w jaką czasami pogram to strategia Warlight. Ale np. w ostatnich 3 miesiącach na grach spędziłem może 2-3h, na więcej nie mam czasu i chęci. Mimo, ze czytam 10 razy mniej niż kiedyś, to i tak więcej czasu spędzam na czytaniu.

[19B10]

Tylko ja nie wiem o czym gadacie?

Nie, ja też nie wiedziałem- nie masz się czym martwić

[Delpiero14]

Tylko ja nie wiem o czym gadacie?

Po prostu masz życie, a nie gry.

jedno z drugim można spokojnie połączyć.

[piotrcies]

Dla clonera mieć życie to chyba po prostu spędzać czas poza domem, co jest głupie imo. Mieć życie to raczej rozwijać się i swoje pasje, a nie egzystować lub ślizgać się przez nie. Prędzej uznam, że jakieś życie ma gość, który interesuje się np. astronomią, siedzi w domu i czyta o tym, a w nocy samotnie wychodzi obserwować gwiazdy i się w tym doskonali niż o Sebku, który ma mało w głowie, a cały czas spędza z kolegami z osiedla. Jak ktoś lubi grać i tak spędzać wolny czas - niech tak robi, to ani gorszy, ani lepszy sposób od np. piwa z przyjaciółmi. Ludzie są po prostu różni - jedni są bardziej otwarci i lepiej będą się czuć w towarzystwie, inni bardziej zamknięci i wolą zostać sami ze sobą, ale to nie znaczy, że nie mają życia lub znajomych. To jest takie myślenie na poziomie właśnie nastoletniego sebka.
Już pomijam oczywisty fakt, że granie w gry w żaden sposób nie wyklucza spędzania czasu ze znajomymi, bo przecież jednego i drugiego nie robi się w każdej wolnej chwili.

Zresztą jest wiele badań wskazujących, że gry potrafią rozwijać kilka umiejętności, tak że trochę rozwagi, zanim tak łatwo się oceni.