Ale zaczął się sezon
Mistrz tak jak myslałem okazał się zardzewiałym i starym kolosem na glinianych nogach 
O pierwszej połowie meczu można powiedzieć 'pierwsze śliwki robaczywki'. Skuteczność obu zespołów a szczególnie Miami pozostawiała wiele do życzenia. Pierwsze minuty w ataku przede wszystkim dobrze zaczęli - w ekipie Chicago Gordon, który starał się penetrować pod kosz a później jakoś zniknął z pierwszego planu, natomiast w drużynie Miami Wade. Po tym co on wyprawiał myślałem że zdobędzie 40 pkt i sam wygra mecz. Był nie do zatrzymania i trafiał z każdej pozycji zdobywając praktycznie wszystkie punkty z pierwszych kilkunastu zespołu. Później już nie było tak wesoło bo osamotniony w ataku Wade nie mógł w pojedynkę przeciwstawić się agresywnej obronie Bulls która przynosiła efekty w postaci szybkich i skutecznych kontr. Tak, tak bo gra Byków nastawiona była na kontrę a także szybkie rozgrywanie piłki w ataku pozycyjnym co kończyło się przeważnie udanymi wejściami pod kosz. Początkowa gra Hinricha powodowała u mnie rozgoryczenie gdyż zawodnik jak się później okazało najlepszy w meczu, w pierwszych minutach seriami odpalał niecelnie za trzy i z bliższej odległości lecz na szczęście udanie wchodził pod kosz rywala. Później u młodego jeszcze Hinricha powróciła także skuteczność z dystansu co w połączeniu z szybkim i umiejętnym rozgrywaniem piłki przyczyniło się do dużego sukcesu z meczu otwarcia. Natomiast gra Miami była beznadziejna, a skuteczność w ataku wręcz katastrofalna (choć Chicago tez nie rzucało najlepiej), co w połączeniu z powiększającą się frustracją spowodowaną niemocą wobec agresywnego rywala dało ostateczny wynik jaki wszyscy dobrze znamy. O’Neal bardziej niż zawodnikiem był obserwatorem wydarzeń na boisku – mało wykorzystywany, słaby w obronie kiedy to nie zbierał i gromadził kolejne faule na przeciwniku a punkty zdobywał tylko gdy nie miał przed sobą żadnego obrońcy, bo przy nim raził niekutecznością. Zresztą wszyscy zawodnicy Miami zagrali bardzo słabo a Wade dostosował się później do swoich partnerów. Jedyny zryw na jaki było stać podopiecznych Pata Riley’a miał miejsce przez większą część trzeciej kwarty i w tym upatrywałbym nadziei na zwycięstwa w kolejnych meczach. Wtedy to pełna mobilizacja w ekipie gospodarzy przynosiła efekty w postaci zmniejszającej się przewagi do nieco mniej niż 20 punktów. Ataki rywala z Florydy odpierał szalejący wtedy Hinrich i drugi strzelec zwycięzców Duhon. Gdy ten drugi zawodnik trzy razy z rzędu indywidualnie rozegrał akcje zakończoną celnymi rzutami z dalszej odległości stało się jasne że Chicago już nie przegra tego meczu. Czwarta kwarta w której odpoczywali najwięksi liderzy obu ekip była tylko formalnością i końcowa różnica 42 punktów nieco zakłamuje przebieg meczu, bo sprawiedliwej byłoby gdyby mecz zakończył się wygraną gości do 30 ‘oczek’. Ja zadowolony z zarwania nocy bo pewny wygranej przyjezdnych oglądałem końcowe kilka minut meczu z zamkniętymi oczami i obudziłem się w LA na kolejnym spotkaniu Lakers - Suns Jeśli chodzi o nowe nabytki Chicago – P. J. Browna i ‘Big Ben’a Wallace’a to obaj udowodnili że będą dużym wzmocnieniem Byków dominując na obu tablicach w nocnym meczu. Chicago wgrało zbiórki aż 49-29 co szczególności owocowało drugimi już skutecznymi szansami na zdobycie punktów. Także w ataku radzili sobie nieźle co przy większym zgraniu przyniesie zapewne jeszcze większe efekty. W pamięci szczególnie zapadła mi akcja gdy ‘cicha woda’ bo jak zwykle niewidoczny a ataku Ben Wallace wyskoczył ponad Shaqiem i z góry dobił piłkę po niecelnym rzucie kolegi 
Khryapa o wzroście 206cm którego bardziej niż z NBA kojarzę z reprezentacji Rosji nie zagrał jakoś długo ale gry już pojawił się na parkiecie to pokazał się z dobrej strony, zresztą jak większość zawodników Bulls. Viktor miał ładną akcję gdy jak juniorów ograł obrońców Miami i wszedł pod kosz oddając piłkę do niepilnowanego partnera który dopełnił tylko formalności a sam z poświęceniem wyleciał poza końcową linię boiska.Corinthians pisze:Podobno w meczach przedsezonowych dobrze spisuje się sprowadzony Rosjanin Viktor Khryapa (216 cm), którego chwali Skiles.
42-punktowa porażka mistrzów NBA w meczu inauguracyjnym jest najwyższą w historii. Wcześniej "rekord" wynosił 25 "oczek" i został ustanowiony przez Golden State Warriors. którzy 29 października 1982 pokonali Los Angeles Lakers 132-117. Ta przegrana nie jest jednak najwyższą w historii NBA, której doznali obrońcy tytułu. 2 kwietnia 1999 roku Orlando Magic pokonali Chicago Bulls 115-68.
Rozgrywający "Byków" Kirk Hinrich podpisze kontakt gwarantujący mu 47,5 miliona dolarów przez pięć lat począwszy od następnego sezonu. W sezonie 2007/08 koszykarz zarobi 7,8 milionów dolarów i w każdym kolejnym jego pensja będzie rosła do rozmiarów 11,42 miliona dolarów w swoim ostatnim roku kontraktu - sezonie 2011/12.
Właśnie gdy kładłem się spać po pierwszych minutach zanosiło się na to że Phoenix rozniesie Lakersów a tu taki zonk, jak wstałem nie mogłem uwierzyć w końcowy wynikMessi E2 Ronaldinho pisze:Ach i jak ten sezon sie kapitalnie zaczał dla LAL. Bez Bryant'a Jeziorowowcy wygrali 114:106 ze Słoncami, choc po pierwszej kwarcie zanosiło sie na pogrom 26:41
Jeszzce jak zobaczyłem Bryanta w garniaku to pomyślałem że przeszedł mi koło nosa pewniak którego nie obstawiłem 
Dla mnie niestety Phoenix ostatecznie przegrało mecz a widać że kawał dobrej roboty w drużynie a LA odwala Phil Jackson który dzięki rewelacyjnej grze Odoma mógł cieszyć się z nieoczekiwanej wygranej. Ale to już taki urok amerykańskich sportów bo chyba we wszystkich ligach za Oceanem może się zdarzyć praktycznie wszystko i właśnie dziś faworyci z NBA przegrali swoje mecze, choć prawie nikt się tego nie spodziewał 
Znowu błyszczał Lamar, a obok niego młody Francuz Turiaf. Dobrze zagrał takze Walton oraz Radmanović, bardzo dobrze, ze Jackson go zakontraktował. Jak narazie jest swietnym uzupełniniem.
Do play-offów weszli na jednym z ostatnich miejsc ale faktycznie już w decydująej rundzie spisali się nieźle bo powinni byli wygrać z Phoenix i odpadli bardzo pechowo. Jeszcze należy pamiętać że Lakersi to przede wszystkim Bryant i trener Jackson i jeżeli gwiazda drużyny z LA nie będzie dbała wyłącznie o indywidualne wyniki o co powinien zadbać Phil a pozostałym graczom pozwoli się udowodnić co potrafią to rzeczywiście powinni zajśc dalej niż w poprzednim sezonie 
Toronto Raptors - Milwaukee Bucks 109:92
Powrót do składu Bryanta, ale pierwsze skrzypce nadal gra Lamar Odom. To moze tylko wyzwolic wieksze zaangazowanie. Świetny mecz takze Waltona, Turiafa, Bynuma, ktorzy od poczatku sezonu graja na dobrym wysokim poziomie. Swoje dorzucił takze Parker. Troszke słabiej Radmanovic i Evans, ale co tam wazne,ze jest ich kim zastapić, a Jeziorowcy pokazuja, ze maja bardzo dobry szeroki skład. Martwic moze nie rowna gra w poszczegolnych kwartach, jedna bardzo dobra nastepna słaba, jest oc poprawiac.
a w sezonie 9/11 
a w poprzednich sezonach nieco ponad 11. A co do Miami to absencja O'Neala musiała niekorzystnie wpłynąc na zespół bo to on był najlepszym koszykarzem Żarów w wygranym meczu z Nets a Wade w tym tak jak w poprzednich dwóch meczach zagrał słabo jak na niego.