stronę wcześniej
my mieliśmy pchaczsickstick pisze:http://polskaniepodlegla.pl/kraj-swiat/ ... mi-glowami
Z innej beki pytanie do ojców: jaki chodzik lepszy - taki z siodełkiem w którym dzieciak może troche siedzieć, czy tzw pchacz czyli zwykły wózek na zabawki który dzieciak pcha przed siebie? Ten pchacz widzę o wiele bardziej popularny (przynajmniej w sklepach internetowych) ale wydaje mi się być gorszy - jak dzieciak straci zainteresowanie dalszym maszerowaniem to go puści i sie wywali, a taki z siodełkiem go powinien utrzymać.
Pchacz to w miarę rozsądne rozwiązanie. Chodzik to tragedia, żaden rehabilitant ani lekarz tego nie poleci, bo przyczynia się do nieprawidłowej postawy i wad kręgosłupa, problemów z chodzeniem itd.sickstick pisze:Z innej beki pytanie do ojców: jaki chodzik lepszy - taki z siodełkiem w którym dzieciak może troche siedzieć, czy tzw pchacz czyli zwykły wózek na zabawki który dzieciak pcha przed siebie? Ten pchacz widzę o wiele bardziej popularny (przynajmniej w sklepach internetowych) ale wydaje mi się być gorszy - jak dzieciak straci zainteresowanie dalszym maszerowaniem to go puści i sie wywali, a taki z siodełkiem go powinien utrzymać.
Koszmar, strasznie przykro czytaćHyypia pisze:kumpla przygniótł wózek widłowy z półtonową porcją porzeczek.Leży teraz biedaczek na OIOM, a serce przestaje pracować...Mózg obumarł, a lekarze właśnie podjęli decyzję, że nie będą go już reanimowaćNa logikę nawet jeśli się wybudzi, będzie warzywem, ale ja wciąż wierzę.A jeszcze w piątek pisałem mu zaproszenie na wódeczkę.Teraz trzeba się tylko modlić, aby był w stanie to kiedykolwiek odczytać.Najgorsze w tym wszystkim jest to, że zupełnie nic nie można zrobić, a jedynie czekać.Byle nie doczekać stypy...
Dopiero zauważyłemfutbolowa pisze:Koszmar, strasznie przykro czytaćHyypia pisze:kumpla przygniótł wózek widłowy z półtonową porcją porzeczek.Leży teraz biedaczek na OIOM, a serce przestaje pracować...Mózg obumarł, a lekarze właśnie podjęli decyzję, że nie będą go już reanimować
masakra, nie chcę nawet przewidywać przyszłości, ale nie wygląda to kolorowo... 
Kojarzę taki motyw z serialu 'Matki, żony i kochanki'. To trochę żenujące nie pamiętać prawie nic z dzieciństwa, a takie głupoty takpiotrcies pisze:Jakiś czas temu była informacja o chłopaku, którego przygniotła bramka, chłopak nie przeżył. Przypominam sobie, jak lata temu podobna konstrukcja runęła na mojego kolegę, na głowę dodatkowo. On tylko trochę był oszołomiony, poza tym cały i zdrów. Czasem po prostu brakuje szczęścia i jest tragedia. Smutne.
Najgorsza możliwa rzecz, jaka może się przytrafić, wiem coś o tym, przez to cholerstwo mam tylko połowę rodziców. Coś okropnego.fieldy pisze:jak już taki temat smutny zarzuciliście...ja się jakiś tydzień temu dowiedziałem o śmierci koleżanki z podstawówki, rak. 32 lata...
To prawda, trzeba doceniać, to co się ma. Ja taką chwilę olśnienia miałam w listopadzie - 39. tydzień ciąży, tir na trasie wgniatający nas w barierę. Jakby mnie małżon z całej siły ręką nie docisnął w siedzenie, rozwaliłabym sobie łeb o szybę, a i brzuch pewnie nie przetrwałby ściśnięcia pasem.Magnum pisze:Tego typu sprawy zawsze w sunie sklaniaja mnie do głębokiej refleksji.. I doceniam kazdy dzień zdając sobie sprawę z tego, ze może być tym ostatnim i to straconym w najglupszy możliwy sposób.
